Oorspronkelijk had het rijksmonumentale paviljoen rijke Art Nouveau-detaillering, maar in de loop van de twintigste eeuw werd het vereenvoudigd, voorzien van een strakkere, deels gestuukte buitenschil en afgewerkt in een witachtige verfkleur.
Daardoor springt het gebouw, dat ooit de ‘Parel van de Zuiderzee’ werd genoemd en altijd een levendige ontmoetingsplek was voor zwemmers en recreanten, zowel vanaf het water als het vasteland enorm in het oog.
Voor mij is dit boven op de IJsselmeerdijk gebouwde paviljoen puur jeugdsentiment. Op warme zomerdagen lagen we op het gras naast het pand, handdoeken uitgespreid, en liepen we tussendoor even naar binnen voor iets te eten of te drinken. Nadat het in de jaren negentig de deuren sloot en aan een particulier werd verkocht, raakte het in verval. Juridische geschillen en procedures zorgden ervoor dat restauratie telkens uitbleef. Nu Europarcs afstand van het pand wil doen, is er eindelijk een doorbraak.
Dat juist BOEi zich over het badpaviljoen ontfermt, is een zegen. Al meer dan dertig jaar redt deze landelijke organisatie kwetsbaar erfgoed, niet alleen door het te laten restaureren, maar ook door gebouwen nieuw leven en maatschappelijke betekenis te geven. Elke steen, pleister- en verflaag en historische detaillering wordt met kennis en respect behandeld. Voor de schilder en andere vaklieden betekent dit niet alleen werkgelegenheid, maar ook presteren op hoog niveau. Monumenten als het badpaviljoen krijgen dankzij BOEi niet alleen hun uiterlijk terug, maar ook weer een rol in de samenleving. Welke, dat is nog niet bekend. Eerlijk gezegd hoop ik dat het pand straks zijn oorspronkelijke horecafunctie terugkrijgt. Dan kom ik er in de toekomst graag weer verpozen, genietend van het prachtige uitzicht over het IJsselmeer.
Auteur: Broer Feenstra