Voor een tiener die amper een half jaar zijn eigen bedrijf runt, heeft Albert Ruben de Vries een verrassend doorgewinterd advies. Gericht tot leeftijdsgenoten met dezelfde ambitie als hij. ‘Wacht tot je zes jaar ervaring hebt en begin dan eens voor jezelf. Zelf heb ik nooit bij een groot schildersbedrijf gewerkt, maar als ik anderen mag adviseren: ga dat wél doen. Op een gegeven moment heb je dan alles gedaan en met elke verfsoort gewerkt. Zelf loop ik tegen allerlei dingen aan: ik heb geen bedrijfswagen, geen zakelijke rekening, het is gewoon heel lastig.’
Maar… wat belet hem om zijn eigen advies op te volgen? Zijn onderneming De Paintpointer op te schorten en onder de vleugels van een ervaren rot álle fijne kneepjes te leren? ‘Daar heb ik lang over getwijfeld, maar toch de keus gemaakt om dat niet te doen. Ik heb het vak twee jaar lang van mijn oom geleerd, die ook zelfstandig schilder is. Nu ik mijn eigen bedrijf heb en alles zelf regel vind ik het heel lastig om de schakel te maken naar een situatie dat alles voor me beslist wordt.’ Op de vraag hoe eigenwijs hij is op een schaal van één tot tien: ‘Elf!’
Urker klederdracht
Het zit in de familie, vertelt hij in Tollebeek, waar hij het huis van een andere oom schildert. ‘De familie van mijn vader is eigenwijs en die van mijn moeder ook. Dus ik heb het van twee kanten. Veel ondernemers, in uiteenlopende sectoren. Zo zit er één in de houtbouw en één in de nettenmakerij. Visnetten. Mijn zus is ook ondernemer, zij maakt kraamcadeautjes met Urker stof. En mijn moeder naait fulltime Urker klederdracht, als een van de laatsten. Zij heeft van haar hobby haar werk gemaakt.’ Met bewondering: ‘Ze beheerst de fijne kneepjes, beschikt over de originele patronen en weet elk draadje op de goede plek te doen.’
Albert Ruben had naar eigen zeggen nooit de intentie om schilder te worden. ‘Toen ik 14 was ging ik op zoek naar een bijbaantje. Ik heb een tijdje vrijwilligerswerk gedaan bij de kringloopwinkel op Urk. Toen kwam ik erachter dat een paar centen toch wel fijn zijn. Mijn oom Willem zei: je kunt mij wel helpen, ik heb nog mensen nodig. Na één dag schuren en schoonmaken was me duidelijk: dit wil ik vaker doen. Ik vond het meteen leuk.’
Vrije middagen werden vrije dagen, vrije dagen werden vakanties: steeds vaker schoot de jonge enthousiasteling zijn oom te hulp. ‘Totdat ik een opleiding ging doen. Mijn oom gaf aan dat hij me niet in loondienst kon nemen, want te duur.’ Hij stelde hem de keuze: via een uitzendbureau verder gaan of zzp’er worden. Albert Ruben: ‘Van jongs af aan droom ik van een eigen bedrijf, dus daar hoefde ik geen seconde over na te denken.’
Discussies met docenten
Nét voor zijn mavo-eindexamen schreef hij zich in bij de Kamer van Koophandel. Om precies te zijn: op 16 april dit jaar. Niet dat zijn schoolprestaties daaronder leden. Na drie jaar havo voltooide hij de mavo met twee vingers in de neus. ‘In 3-havo kwam ik erachter dat ik schilder wilde worden en was ik wel klaar met school. Daarom ben ik in 4-mavo ingestroomd.’ Op de Schildersvakopleiding in Zwolle heeft hij de eerste discussies met docenten al achter de rug. ‘Ik moest iets besnijden en mijn lijntje was niet mooi recht, vonden ze. “Dan moet je me maar een rol tape geven”, zei ik. Die kreeg ik niet. Ik wil alles op mijn manier doen.’
Toch zal de eigengereide puber er goed aan doen zich iets nederiger op te stellen, al is het maar voor zijn eigen bestwil. Albert Ruben geeft nota bene zelf aan elk facet van het schildersvak te willen beheersen. Want zoals elke jonge schilder maakt ook hij fouten. ‘Ik leer door vol op m’n waffel te gaan’, grijnst de tiener. ‘Dan weet ik hoe ik het de volgende keer níét moet doen. De ene keer kan ik lachen om mijn fouten, de andere keer kan ik mezelf wat aandoen. Ik maak niet graag fouten. En als iemand me vertelt wat ik moet doen, ga ik in discussie.’
Het is een mooi beeld: de schilder van 16 die op zijn fiets door de Noordoostpolder trekt. Een elektrisch exemplaar, dat wel. Zijn rijbewijs heeft hij uiteraard nog niet. Toch schatten velen hem aanzienlijk ouder in dan 18. ‘Meestal denken ze dat ik 26 ben. Laatst vroeg een klant, waar ik met mijn zzp-maatje van 21 jaar op klus was, hoe oud wij waren. Ik zeg: “Wat denk je?” Zij: “Een jaar of 30.” Ik op mijn beurt: “32! … Gedeeld door twee.” Ik heb nog nooit zúlke grote ogen gezien. Dat paste even niet in haar hoofd.’ In werkelijkheid bereikt hij in februari 2026 de wettelijke volwassen leeftijd. ‘Ik heb het vooruitzicht dat op mijn 18e een bus voor de deur staat, mét logo. Dat wil ik heel graag.’
Elk puntje tot in detail
Dat logo is zijn eigen ontwerp. Want hij blijkt ook nog creatief. ‘Al mijn advertenties, visitekaartjes en reclameborden ontwerp ik zelf. Erg leuk om te doen.’ De eerste aanzet voor de naam van zijn bedrijf deed hij met To The Point Schilderwerken ook zelf, maar zijn oom pinpointte die suggestie tot Paintpointer. ‘Ik wilde in mijn naam laten doorschemeren dat ik elk puntje tot in detail wil afwerken. Bovendien moest het snel uit te spreken zijn.’
De hamvraag blijft of de schilder uit Urk de jongste zelfstandig ondernemer ooit is in zijn branche. Hij heeft die officieuze titel in elk geval overgenomen van Dylan van Gulik, die wij ruim vier jaar geleden als 17-jarige zzp-schilder portretteerden. Een waterdicht antwoord is niet te geven, wel heeft Albert Ruben zo zijn ideeën over wat écht ondernemen is. ‘Ik ken wel gasten van 16 die zich een weekje laten inhuren en dan een factuur schrijven, maar dat zie ik als verkapte loondienst. Ondernemen, vind ik, is investeren, machines aanschaffen, eigen klussen doen voor eigen klanten met eigen offertes.’ De hoofdprijs durft hij evenwel (nog) niet te vragen. ‘Op Urk is het dan al snel: een jongetje van 16 die 50 euro per uur vraagt? Dat ga ik gewoon niet krijgen.’
Maar ze zijn nog niet van hem af in de gemeenschap van vissers, kotters en de Bijbel. Nog lang niet. Kijk niet gek op als Paintpointer over vijftig jaar nóg bestaat. Met personeel en wel. ‘Ik hoop tot mijn 65e schilder te zijn en dit bedrijf te runnen.’ Eerst de korte termijn: ‘De komende weken zet ik alles op alles om voor de winter voldoende binnenwerk binnen te harken. Dat is nog even spannend.’