Het begon met het sturen van een brief naar al mijn klanten en relaties. Ik had nooit verwacht dat ik zoveel lieve kaarten en succeswensen terug zou krijgen. Emotioneel best pittig. Je stelt mensen teleur die dachten voor langere tijd een prettig schildersbedrijf te hebben gevonden.
Dan de afhandeling van zakelijke goederen. De bus moet weg; het leasecontract opgezegd. En dat ook nog eens in een onhandige volgorde. Je moet een koper vinden die eerst betaalt, vervolgens een week wachten tot de leasemaatschappij met het overschrijvingsbewijs komt en dan kan de bus pas op zijn naam. Het is gelukt, maar niet van harte en met een pijnlijk financieel verlies.
Je website opdoeken, ook zoiets. Meteen opzeggen kan niet, want dan is je e-mail weg. Die heb je nog nodig om van alles af te handelen, zoals de btw en lopende abonnementen.
Had ik het verplichte pensioen al aangestipt? Aangezien ik voor de SchildersVakkrant wil blijven schrijven, blijf ik ingeschreven bij de KvK. Kwestie van het gedeelte ‘schilderwerkzaamheden’ eruit halen en ‘auteur’ erin zetten. Dit netjes, met bewijs van inschrijving, aangegeven bij het pensioenfonds. Die je vervolgens niet geloven. Sterker nog, je krijgt meteen een dwingende mail waarin ze aangeven een onderzoek naar je te gaan instellen. Een ‘adviseur’ – ik lees: een soort ICE-agent, maar dan zonder masker en wapen – komt binnenkort bij je thuis je boekhouding tegen het licht houden. Of je niet stiekem toch ergens een plafond hebt gesausd. Amerikaanse toestanden.
Waar ik het oprichten van mijn bedrijf 12,5 jaar geleden als heel leuk heb ervaren, is het beëindigen ervan ronduit stressvol. En met een nieuwe, fulltime aanstelling moet dit alles ook nog even tussen de bedrijven door.
Over deze onderwerpen schreef Richard Hoogstraten al eerder: