Al jaren volg ik partijen die hiermee bezig zijn. Soms gaat dat trager dan je zou verwachten. Tien jaar geleden zag ik de eerste experimenten met drones die probeerden te schilderen. In het dagelijks schilderwerk is dat nog steeds geen gemeengoed. Bij specifieke toepassingen, zoals het schoonmaken of schilderen van tankschepen, is het inmiddels heel logisch om robots in te zetten. En ook drones op hoogte winnen terrein, juist waar bereikbaarheid ingewikkeld, duur of ronduit gevaarlijk is.
Een volgende boost komt ongetwijfeld van AI. Daarmee komt de zelfstandig schurende of poetsende robot een stuk dichterbij. Want het probleem tot nu toe is simpel: sensoren en camera’s zijn geen mensenogen. Ze zetten de werkelijkheid om in nullen en enen, dat maakt het lastig om de overgang van een kozijn naar een muur te herkennen. Terwijl dat voor mooi schilderwerk juist cruciaal is: lak hoort op het kozijn, muurverf op de muur. Nu AI steeds realistischer beelden kan genereren en beter leert ‘begrijpen’ wat het ziet, wordt het ook voor robots duidelijker wat kozijn en wat muur is.
Daarnaast kan AI ook steeds beter ‘praten’. Wie weet hebben we straks een digitale collega die eindeloos moppen tapt, sterke verhalen vertelt of gewoon een luisterend oor biedt met precies het juiste advies. Best gezellig, toch?
Maar goed, drones hebben te maken met gewichtsbeperkingen en strengde luchtvaartregels. En ook robots zijn in de praktijk nog log en zwaar: je tilt er niet zomaar eentje van 50 kg de trap op. De huidige modellen wegen vaak een veelvoud daarvan. Daarom is het verstandig om drones en robots vooral in te zetten waar ze écht verschil maken: op onveilige of moeilijk bereikbare plekken. Laat ze maar lekker hoog en gevaarlijk werk doen, dan zorgen wij wel dat de koffie sterk is en de verhalen nog sterker.
Een vraag of opmerking aan het adres van Alger van Maaren? Mail hem: