Zomerhulp

De buurman van de Nederlandsebank direkteur van vorige week had in december mijn offerte ook al goed gekeurd en dan is het wel zo handig om die twee geschakelde huizen aansluitend te schilderen.

 

Doe-het-zelf
Hun huizen zijn een typisch product van de bouwhausse van de jaren zeventig. Experimentele interieurs met rare zithoeken, een massieve (o, wat gezellig) openhaard in het midden van de woonkamer en om van de ene ruimte in de andere te komen ben je voortdurend aan het slalommen. Anno 2008 zijn de jaren 70 binnenkleuren geleidelijk van oranje-groen-paars-bruin over gegaan in lichte tinten.

 

Het donker bruin van de buitenkozijnen is hardnekkiger. De architecten kiezen in die jaren bijna massaal voor de doe-het-zelf buitenbeits. En dan vooral donkere kleuren want daar komt, in hun ogen, zelfs de grootste kluns nog mee weg. Het doe-het-zelven neemt in die jaren niet voor niets een grote vlucht. Nederland gaat massaal huizen kopen en de vaak mannelijke kostwinner moet, om de kosten een beetje in toom te houden, zelf aan de slag. Vandaar die o zo handige beits. Kent u hem nog? Die ietwat vettige beits?

 

Vanaf de jaren negentig komen er betere beitsen op de markt met een langere levensduur dan de gebruikelijke drie of vier jaar maar ondertussen hebben de kozijnen (en de multiplex betimmeringen) al zoveel geleden dat een transparant systeem geen soelaas meer biedt. Het multiplex wordt met de mantel der liefde bedekt met Trespa platen (met die lelijke kunststof schroefdoppen) en de kozijnen moeten nu echt gerepareerd worden met 2 componenten mortel of vervangen worden door aluminium of kunststofkozijnen.

 

Oeps!
Mijn opdrachtgevers kiezen voor schilderwerk. De originele beitskleur Wengé wordt vervangen door RAL 8022 in Sigma S2U Allure Gloss. Vanaf de straat ziet geen mens het verschil. De openstaande verbindingen en de gebarsten dorpels kunnen we naar believen repareren met het stevigste epoxymiddel, de dekkende verf zet de kroon.

 

Om weer in het ritme te komen laat ik Iggy de eerste dag schuren, stoffen en schoonmaken. Tijdens de koffie wil de opdrachtgever weten wat Iggy zoal doet. Hij zit op de VMBO, werkt in de weekenden als witte afwashulp in een restaurant en wil deze week, zonder administratieve rompslomp zijn spaarpot aanvullen. En wat doet de opdrachtgever? Hij is zojuist gepensioneerd ambtenaar bij de belastingen. Oeps! 

 

Iggy en ik hoeven ons geen zorgen te maken. Ten eerste gepensioneerd en ten tweede, als Iggy zijn loonstrookjes van het restaurant op het eind van het jaar aan hem geeft zorgt meneer voor zijn belastingteruggaaf. En tja, een weekje ten behoeve van de allereerste scooter? Daar gaat Nederland niet failliet aan. En meneer is ook nog eens reuze in zijn nopjes met deze hardwerkende, aardige, rustige en beleefde tiener.

 

Geheugen?
Maar één hardnekkig volksgeloof moet nu maar eens uit de wereld geholpen worden namelijk dat het geheugen van de ouder wordende mens achteruit gaat.

 

Ik instrueer Iggy om de klaarstaande verf tesamen met schuurpapier, stoffertje, stopmes en poetsdoekje mee naar het balkon te nemen. Ik draag het trapje en de emmer met schoonmaakmiddel. Op het balkon aangekomen geef ik hem de precieze instructies. Staat Iggy met alleen een verfemmertje in zijn handen…

 

Slecht geheugen? Tieners hebben er niet eens een!