Pas de e-mailing van Sigma gezien? De verfgigant zet in op kleur. En
zij niet alleen. Allemáál willen ze u aan de kleuradvisering hebben. maarruh…
is het daar wel de tijd voor?
Dat de verffabrikanten baat hebben bij veel kleurgebruik begrijpt iedereen. Het betekent meer potten verkopen op een zelfde klus, en bovendien ook nog eens duurdere potten, want oh die pigmenten zijn zo duur en oh, die kleurmakers van de groothandel zijn van die specialisten….
En de software-mensen willen u ook al aan de kleur hebben. Ze hebben daar de programma’s voor te koop. Bovendien is in hun wereld álles presentatie en virtualiteit, voor hen is het selecteren van een vlakje en dat van kleur doen verschieten een peuleschil.
Zeventig
Bent u zo’n beetje van mijn leeftijd, dan breekt bij u ook spontaan het klamme zweet uit bij het zien van de nog alom aanwezige dof-paarsige, laf-mint-groene en vuilig-okergeel accenten die onze jeugd verpestten vanaf de midden jaren zeventig.
Lekker gek
Onder invloed van de revolutie van zestig moesten gebouwen toen ludiek opgeleukt worden, of het nu in renovatie of nieuwbouw was.
Och, och! Wat zijn er een laffe keuzes gemaakt in die tijd: veel grijs gasbeton met ijzeren delen in giftig azuur, dat werk: zie ons eens centre pompidoutje spelen.
Om maar te zwijgen van eeuwenoude panden die werden bewoond door mensen die het allemaal niets kon schelen, of zich zelfs voor hun woning schaamden, en de kozijnen vermiljoen verfden, of lekker gek met bloemetjes.
Uitstraling
Prutswerk was dat. Amateurisme. Op het moment wordt voor vakwerk gekozen, professionaliteit. Ook stijl mag gezien worden, we houden van voornaamheid en uitstraling. Je mag weer zien dat iets wat gekost heeft.
Streng
En dan zoek je het al snel in de traditie, een basiskleur of vijf: rood, groen, donkerblauw, wit en roomwit. Kleuren met ingetogen karakter. Een verademing. Hele huizenrijen staan er schitterend strak en streng weer bij. Een trend die volgens mij leidend is.
Waar heb je dan al die kleuradviezen voor nodig?
Superstrakke buurvrouw
Nou…en toen… in mijn net helemaal deftig geworden dertigerjaren buurtje trad een buurvrouw naar buiten, die begon te schuren en te plamuren. En toen kwam de verf: in plaats van roomwit of donkergroen kwam er aardeachtig oranje, omringd door steenachtig rood op de kozijnen. Buurvrouw kon er wat van: superstrak besneden, allemaal.
Laf
En… ben ik boos over het verstoorde straatbeeld? Nee. Integendeel. Ik vind het lef hebben, en karakter tonen.
Van een trend zou ik niet willen spreken, maar toch tenminste van een optie: vóelt u aan dat de klant eigenlijk is uitgekeken op al die traditie, dan zóu u eens iets heel anders kunnen andviseren.
Maar dan inderdaad graag, voor mijn welbevinden, een beetje professioneel, een beetje met durf. Laffe kleurtjes heb ik genoeg gezien.