Dit gesprek heb ik verzonnen. Maar het komt je vast bekend voor: je hebt de taak om ramen te schilderen en de bewoner werkt niet mee. Eén van de fouten in het gesprek hierboven is natuurlijk dat de fictieve schilder als reden aangeeft dat hij opdracht heeft gekregen. Daar zit geen belang van de klant in. Beter is het iets te zeggen in de trant van: ‘Als ik de binnenkanten niet kan schilderen, is de kans groter dat er houtrot in de ramen komt en dan bent u nog verder van huis, mevrouw.’
Het belang van de ander begrijpen, lijkt lastiger te worden. Steeds meer zitten we in onze eigen wereld en vinden we vooral bevestiging van onze eigen standpunten. Niets nieuws, maar zo langzamerhand krijgen we er volgens mij ook echt last van. Naast de steeds verder versplinterde en polariserende politiek.
Zo leid ik de training bij onze lokale sportclub, iedere middag met ongeveer zestig jonge kinderen op een veld. Elk jaar zie ik, zodra het kouder wordt, meer kinderen totaal onvoorbereid op de koude omstandigheden. Ouders hebben kennelijk geen idee meer wat voor weer het is.
Niet zo vreemd: vraag maar eens aan een willekeurig iemand wat het weer vandaag wordt. Iedereen pakt zijn telefoon. Niemand kijkt meer omhoog en zegt: ik denk dat het droog blijft. Als het toch gaat regenen, terwijl weersites en -apps aangeven dat het droog blijft, leidt dat tot grote vertwijfeling: ‘Hoe kan dat nou, het zou toch droog blijven?’
Steeds meer wordt onze virtuele wereld gezien als voorspeller en realiteit van de echte wereld. Dus wordt het lastiger om de ramen open te krijgen als je daar werk aan moet doen. Kou, regen, onverwachte omstandigheden, we zijn er mentaal steeds slechter op voorbereid. Mijn voornemen: meer naar boven kijken en de ramen openzetten. Een beetje frisse lucht kan geen kwaad.
Een vraag of opmerking aan het adres van Alger van Maaren? Mail hem: