“Is dit Owatrololie?”, vraagt de buurman wanneer we koffie drinken. En,
naïef schaap dat ik ben, houd ik het geopende plastic flesje meteen onder mijn
neus. Ik word ter plekke zo stoned als een garnaal. “Nee”, kuch ik, “dat is nog
celluloselak. Flikker dat maar meteen weg.”
Ontweringswater
De buurman heeft met mijn eigen schilderwerk van deze week niets van doen behalve dat hij zo nozel is om mij voortdurend om schildersadvies te vragen. Hij en zijn vrouw zijn heel toevallig net deze week hun huis aan het schilderen.
Het is wel een aardige vent, want als ik ’s morgens aan kom in hun drukke straat mag ik mijn bus op hun plekje parkeren. En dan is een gratis consult gemakkelijk te geven.
Om te beginnen vraagt hij hoe hij die grijze plekken onder de beitslagen weg krijgt. Ik geef een korte uitleg over verflagen afkrabben en ontweringswater. Hij springt op de fiets en gaat het spul meteen halen. De volgende morgen laat hij trots het resultaat zien. En mij niet alleen. Iedereen die deze week op bezoek komt krijgt, voor mij duidelijk hoorbaar, gastcollege over de voor en nadelen van ontweringswater.
Natuurlijk heb ik een kopje koffie verdiend. Maar wel bij hem in de tuin. Want van mijn opdrachtgever heeft hij een paar jaar geleden wat Owatrol-olie gekregen. En is dit het restant? Nee dus.
Boerenerf
En dan de reden van de titel van deze blog. Hun huizen staan dus in een drukke straat. Aan de rand van het centrum van de stad die pretendeert ‘Leading in Technology’ te zijn. Schuin tegenover hen staat een nieuw gebouw van het ROC. Vandaar de parkeerproblemen. De huizen staan, lintsgewijs, dicht op elkaar gebouwd.
Deze wijk is al begin 1900 gebouwd en anno 2008 volledig opgeslokt door de expansiedrift van gemeentebestuur en gloeilampenfabriek. In de oude dagen bestond er blijkbaar nog geen Commissie Stadsontwikkeling want anders waren die achtertuinen ook wel volgebouwd…
Wanneer ik de smalle gang tussen de twee huizen ben doorgelopen en de tuin van mijn opdrachtgever binnenkom ,betreed ik een 65 meter diepe oase van rust en groen. Hij en zij zijn echte tuinfreaks. Geen vierkante meter is onbenut. Ik kom op een post-oorlogs boerenerf waar de tijd lijkt stil te staan.
Zij heeft als hobby het kweken van bloemen en exotische planten en hij bekommert zich om de moestuin. Tussen het gebruikelijke staan ook groenten die je bij je groenteboer alleen maar vragende blikken oplevert.
Vakwerk!
Opdrachtgever en ik besteden de pauzemomenten met het uitwisselen van recepten en tips.
Tot slot een compliment aan timmerbedrijf De Jong & Van Beek uit ons dorp. Het vorige maand gebouwde balkonhek boven de keuken getuigt van bewonderenswaardig ambacht. Vakwerk, jongens!