Steeds vaker duikt het woord ‘plant-based’ of erger nog ‘plant-‘ als voorvoegsel op om aan te geven hoe men bezig is met de biobased economie. Het begon natuurlijk met Coca Cola, die het bestond om een ‘plant-bottle’ uit te brengen. Plant-bottle. PET waarvan alleen de ethyleenglycol biobased is. Dat is 30 % van de koolstof in het flesje. De tereftaalzuur die 70 % van de koolstof is, is nog steeds fossiel. Met dus fossiele CO2 emissie als resultaat.
Fiets eens rond in je buurt en kijk naar het aantal PET-flesjes dat achteloos is neergesmeten op straat en in de bosjes. Wat maakt het uit? Coca Cola zegt toch dat het plant-based is? Plastic soep, nooit van gehoor? En in de Tour de France doen de renners, onze helden, het toch ook?
Zo kunnen we nog wel even doorgaan. Sterke drank met 35 % biobased ethanol: Plant-drink. Benzine met 10 % bio-ethanol er in: Plant-fuel. Asfalt met 20 % residu uit een bioraffinaderij omdat je er toch niets anders mee kan: Plant-asphalt. Tolueen (thinner) met 20 % bioethanol er in: Plant-solvent.
Wordt het geen tijd dat er een grens gesteld wordt aan het gehalte aan biobased, bijvoorbeeld 50%, om iets plant-(based) te mogen noemen? Dan blijft er naast de nieuwe fles van Coca Cola gebaseerd op biobased Ethyleenglycol en Furaan dicarbonzuur nog maar een ‘plant’ over: Plant resin, en dat kan voorlopig alleen maar alkyd zijn. Hoeft de bindmiddelindustrie helemaal niets voor te doen want die zijn het al. Sommige zelfs meer dan 70 %.