De laatste Fosag Actueel voor de vakantie leest als een
werkbespreking met Erik Kruiderink. Het onderwerp: schilderen buiten de
landsgrenzen. De nieuwe voorzitter van de Uniep, de Europese koepel van
schilderbedrijven, is er de man niet naar om het allemaal maar op zijn beloop te
laten.
Wordt het voorzitterschap van de Uniep de kroon op Kruiderinks toch al indrukwekkende verdiensten voor de schildersbranche?
Bedrijfschap
Onder zijn bekwame handen ontworstelde de branche zich uit de wurggreep van het Bedrijfschap Schilders. Dat was in een periode waarin de hele Fosag makkelijk had kunnen versplinteren.
Gemeenteraadslid
In de afgelopen twee jaar zette hij in recordtijd het hele onderwijsveld in de schildersbranche op zijn kop, en maakte er iets moderns, vooruitstrevends van.
In de tussentijd reorganiseerde hij het bureau van Fosag en gaf de vereniging nieuwe impulsen.
Een gewaardeerd lid van de jury van ‘Schildersbedrijf van het Jaar’ was dit VVD-gemeenteraadslid ondertussen óók nog eens.
Schildersbaas
En nu dan Europa? Van de te vroeg overleden vorige voorzitter van de Uniep, Jürgen Hintz, begreep ik wel hoe moeilijk het was om als ‘Handwerker’ voet aan de grond te krijgen in Europa. Met smaak kon die gezellige Duitse schildersbaas vertellen over hoe hij aan de vergadertafel zat met louter industriëlen van multinationals en daar als enige het MKB vertegenwoordigde.
Niet sterk
Mijn indruk van Uniep, ondertussen, is van een niet heel sterk lobbykantoor, dat meedrijft op lopende Brusselse discussies over economie en handelsbeperkingen, maar vaak niet helemaal weet waar de schildersklepel hangt om de MKB-bel te laten schallen.
Eigen agenda
De laatste Fosag-Actueel geeft een aanzet tot een eigen schildersagenda voor Europa: niet tégen de Brusselse regels, maar juist ervóór, om ze uit te nutten.
Schilderen als exportproduct
Op deze plaats heb ik wel eens mijn verbazing uitgesproken over het feit dat het Nederlandse model van Vastgoedonderhoud nog geen exportproduct geworden is. Mijn stellige indruk is dat ons soort schildersbedrijven over de grenzen maar weinig gevonden wordt.
Terwijl er werk genoeg is in Antwerpen, Emmerich, Aken, Luik, Brussel en wie weet Duinkerken of Lille (Parijs! Barcelona!).
Bureaucratie
Naast een aantal markteigenaardigheden blijken er vooral ook veel overheidsrestricities en ondoorgrondelijke bureaucratie van landen te zijn die het voor Nederlandse schildersbedrijven vrijwel onmogelijk maakt om in het buitenland zaken te doen.
Brussel
Een schone taak voor Kruiderink. Zou hij na Rijswijk en Waddinxveen ook Brussel voor de Nederlandse schildersbranche weten te winnen? Het zou me niets verbazen. We blijven de ontwikkelingen met grote interesse volgen.