We kunnen het bij de SchildersVakkrant bijna wekelijks optekenen uit de mond van een schilder: hij is zijn eigen bedrijf begonnen omdat hij voor een 9 wil gaan in plaats van de 6’en en 7’ens die hij gewoon was in zijn loondiensttijd. Ofwel: lange halen, snel thuis. Vaak, een beetje smalend, ‘corporatiewerk’ genoemd. Het blijkt in gesprek met André Boekel (47) een nogal genuanceerde weergave van zaken te zijn. De eigenaar van ABK Renovatiewerken maakt, als het op zijn specialisme houtrot aankomt, simpelweg onderscheid tussen een 10 en een 1. Goed of slecht.
Houtherstel 2.0
‘Er zijn zeker goede reparateurs, maar gemiddeld is het niveau in Nederland te laag’, steekt de ondernemer van wal. ‘Ik zeg niet dat wij de beste van de besten zijn. Iedereen maakt fouten. Maar houtherstel doen wij wel 2.0, dan doel ik op de processen en de kwaliteit. Een reparatie die vijf jaar later nog goed is, komt gemiddeld maar in 70 procent van de gevallen voor. Bij ons ligt dat op 90 tot 95 procent.’
Een beetje bravoure heeft Boekel wel. Mag ook. Als hij ergens aan begint, zuigt hij als een spons alle informatie op. Een geluk daarbij is dat hij een fotografisch geheugen heeft en één keer uitleggen of voordoen volstaat. ‘Als ik aan iets nieuws begin, móét ik daar constant over nadenken. Zo werkt dat bij mij. Als iets me interesseert, geef ik me volledig.’
Piratenfestijn
Boekel groeit op in en rond het café van zijn ouders. Werkt in discotheken. Is in te huren als zanger op feesten en partijen. ‘Ik ben nog semiprofessioneel met twee ooms van mij het land door getoerd. Piratenfestijnen. Mooie tijd. Maar niet te combineren met een bedrijf.’ Op zijn dertigste verkoopt hij de bruine kroeg in Heerhugowaard die hij van zijn ouders heeft overgenomen: tijd voor iets anders, een gezin, een stabieler leven. ‘Ik ging werken voor een klant uit mijn café, projectleider van een vastgoedonderhoudsbedrijf.’ Handig was hij altijd al. ‘Ik kwam op een groot werk terecht en leerde boeidelen vervangen. Ook liep ik houtrotherstellers tegen het lijf. Met een van hen vormde ik al snel een duo. Ik zag bij anderen hoe het niet moet: bijvoorbeeld een te hoog geplaatste onderdorpel, waardoor het raam niet meer past.’
Raspaardjes en beunhazen
Hij is de raarste reparaties tegengekomen. ‘Gaten gevuld met kledingstukken, kiezels. Afgedekt met multiplexplaatjes. Allemaal om het zo goedkoop mogelijk te laten zijn.’ Het is wat hem betreft duidelijk wie in de sector de raspaardjes zijn en wie de beunhazen. ‘Een houtrothersteller zonder vochtmeter is geen houtrothersteller. Geen schimmel herkennen of geen primer gebruiken? Dan maak je gegarandeerd een 1. Idem dito als je de verkeerde houtsoort gebruikt voor een vervanging. Een merantihoutendorpel onder een vurenkozijn? Vuren werkt meer dan meranti en dat geeft dus scheuren. Er zijn veel facetten die meetellen in de uiteindelijke kwaliteit.’
Houtrot is zijn passie, zegt Boekel. ‘Het is heel duurzaam, je maakt iets voor langere tijd goed. Helaas wordt het in veel gevallen ondergewaardeerd. Omdat goedkoop boven goed gaat. Daarom is ons bedrijf ook gekrompen. 30 à 35 houtrotherstellers hadden we op onze piek, nu zijn dat er nog 12. Aan kwaliteit hangt nu eenmaal een prijskaartje. Wij leiden houtrotherstellers zelf op, dat is niet zo gebruikelijk.’ Een opleiding bestaat namelijk niet, enkel cursussen. ‘Terwijl dit werk veel verder gaat dan alleen een rot plekje frezen en vullen.’
Eigen klosjes
Zijn team is steevast bewapend met klosjes nieuw hout van 20 centimeter, zelf gefreesd. ‘Die gebruiken we voor aantastingen tussen de 2 en 15 centimeter. We maken het gat dan iets groter, zodat we er zeker van zijn dat onze reparatie op droog hout past. Dan hoef je ook niet steeds na te denken over een stuk op maat zagen.’
Dat loont. ‘We zitten niet voor niets steeds in hetzelfde type werk. Ontzorgen, de voortgang erin houden, die schilder moet door. Op die manier proberen wij de continuïteit te bewaken. Wij beginnen nergens zonder een goede opname gedaan te hebben. Meestal werken ze in deze sector met eenheidsprijzen: gewoon beginnen en maken wat je tegenkomt. Doordat wij op voorhand alles in kaart brengen, houden we de vaart erin.’
Zelf is hij de kantoorman, de spin in het web, die plant, offreert, calculeert, acquireert. ‘Voor onze app Rapp ga ik wel het land door. Dat is een administratietool voor schilders- en vastgoedonderhoudsbedrijven. Door automatisering van processen moet die hen tijd besparen. Als een bedrijf geïnteresseerd is, geef ik demo’s en trainingen.’
Klik
Mist hij het om zelf met de vingers in het hout te peuren? ‘Ik vind het zeker leuk om uit te voeren, maar missen: nee. Mijn werk zelf maakt niet per se leuk wat ik doe, het zit hem er meer in met wíé ik dat doe. Dat geldt eigenlijk voor alle baantjes die ik heb gehad, en dat zijn er nogal wat. Ik selecteer nieuwe collega’s en opdrachtgevers zorgvuldig. Er moet een klik zijn. Als er dan iets misgaat, kun je dat ook goed met elkaar bespreken. De menselijke band, daar gaat het om, die geeft plezier.’
Hij heeft er nog altijd profijt van dat hij in het café gasten ontmoette uit alle lagen van de bevolking. Met andere woorden: Boekel kan met allerlei pluimage overweg. Het horecaritme is wel ingeruild voor het diametraal andere werkritme van de bouw. Om 5.15 uur gaat elke ochtend de wekker, rond de klok van 22 uur ligt Boekel weer op één oor. ‘De leukste baan was wellicht zanger geweest, maar ik kan goed mijn bed uitkomen hoor. Ik vind dat wij een mooi bedrijf hebben waarmee we aan mooie, vaak monumentale panden werken. Zoals het Concertgebouw en Artis in het verleden en hotels in Amsterdam. Ik kan niet anders zeggen dan dat ik een tevreden mens ben.’