Wim Drost is niet te betrappen op een negen-tot-vijfmentaliteit. In zijn woonplaats Bolsward trekt de teamleider van Logchies elke ochtend om vijf uur de deur achter zich dicht. Nadat hij via de Afsluitdijk Noord-Holland is binnengereden, begint hij nog voor half zeven aan zijn werkdag. Tot het voorjaar van 2025 is dat in de wijk Opheusdenhof in de Amsterdamse Bijlmer, waar zijn werkgever grootschalig onderhoud uitvoert aan 373 woningen. ‘Ik blijf tot kwart over drie en dan rijd ik terug naar huis.’
Maar denk niet dat zijn telefoon dan uitgaat. ‘Tot ongeveer negen uur ’s avonds ben ik bereikbaar. Dat vind ik vrij normaal. Want stel dat jij een bewoner bent. Je krijgt een kaartje in de bus gegooid met de mededeling dat je een afspraak kunt maken met de schilder. Mensen komen om vijf uur thuis, zien zo’n kaartje, denken misschien “overmorgen kan ik niet” en dan kunnen ze je niet bereiken.’ Onbestaanbaar in het universum van Drost. ‘Als jij direct je telefoon uitzet nadat je aan het eind van de dag de werkplek verlaat, sta je niet achter je vak.’
‘Ik kom op voor mijn jongens’
Wim Drost overduidelijk wel, al 35 jaar voor dezelfde baas. Aan de Opheusdenhof, een serie appartementencomplexen op steenworp afstand van metrostation Holendrecht, stuurt hij een team van zo’n vijftien vakkrachten aan. Met name schilders, maar ook timmermannen en een betonreparateur. Drost: ‘Ik bescherm de werkvloer, dat zijn mijn jongens, daar kom ik voor op. Als ik vind dat er op ergonomisch gebied iets moet veranderen en ik kan dat onderbouwen, leg ik dat bij projectleider Jochem Lakeman neer.’
Met succes. De verfspuiten die de schilders voorheen zelf de steiger op moesten tillen, zijn vervangen door exemplaren die op de grond blijven staan en zijn uitgerust met een lange slang. Beter voor de ruggen. Lakeman: ‘De grote kleurvlakken die je ziet, de stalen omheiningen van de balkons, zijn gespoten. De entreekozijnen hebben dezelfde kleur gekregen.’
Wie vanaf het Abcouderpad de Opheusdenhof opwandelt, treedt de kleurenpracht tegemoet. Dankzij schilderwerk is een van de kleurrijkste buurten van Nederland, met een keur aan nationaliteiten, nu ook letterlijk kleurrijk. In dit jaargetijde nog eens versterkt door de gele, rode en bruine herfstbladeren. De grauwe uitstraling van de flats heeft plaatsgemaakt voor lichte, vrolijke tinten; van primair rood tot signaalgeel en alles daartussenin. De achterkanten allemaal groen, passend bij de (binnen)tuinen en grasvelden. Volgens de opdrachtgever, woningcorporatie Eigen Haard, draagt dit alles bij aan de leefbaarheid van de wijk.
Team Geel
Logchies klaart de klus met vaste ploegen, waarbij vooral Team Geel lange dagen maakt. Dit zit zo: vanwege de gewenste efficiëntie moeten alle lagen per balkon achter elkaar worden aangebracht. En dan moet je net het ‘moeilijke’ geel hebben… Drost: ‘Die kleur moet je voorgronden met wit om optimale dekking te krijgen. Daarna gaat er nog een gele primer overheen, voordat we met lak kunnen spuiten.’
Voor het spuitwerk gebruiken de schilders verf van Rust-Oleum, voor de bergingsmuren en houten delen – behandeld met roller en kwast – werken ze met respectievelijk Keim en Sigma. Zorgvuldig gekozen, omdat de opdrachtgever duurzaamheid verwacht. Een containerbegrip dat op vele manieren is uit te leggen, maar projectleider Lakeman heeft het zo concreet mogelijk gemaakt.
‘Wanneer is iets duurzaam?’, vraagt hij zich hardop af in de bouwkeet van zijn werkgever. ‘Dat is heel ingewikkeld.’ Cruciaal is het achterhalen van de EPD-waarde. Dit staat voor Environmental Product Declaration en drukt de impact uit van de gehele levenscyclus van een product op het milieu. In de woorden van Lakeman: ‘Dus van niks tot het potje verf bij de grossier in het magazijn. Om daarachter te komen, haal je uit heel veel kanalen je data.’
Appels met appels
Zijn de gewenste gegevens eenmaal binnen, dan is de puzzel nog niet gelegd. Lakeman: ‘De één drukt de EPD-waarde uit per liter, de ander per kilo en weer een ander per vierkante meter.’ Kortom: iedereen op de manier die hem het beste uitkomt. ‘Om appels met appels te vergelijken, ga je ouderwets met een kladblok aan het rekenen. Daar bestaat geen systeem voor. Al met al neemt zo’n onderzoek, naast al je andere werk, ruim twee maanden in beslag.’
Een van de uitkomsten is de keuze voor de Allure-lijn van Sigma omdat die verf wordt geproduceerd in het Amsterdamse havengebied. ‘Dus weinig vervoerskilometers. Bovendien heeft die verf een lange onderhoudsinterval. Hetzelfde geldt voor het acrylaat-product Zinsser op het staalwerk, dat in principe niet verkleurt. Voor die ondergrond kunnen we misschien wel een cyclus overslaan, wat bijna 1.000 liter verf scheelt. Keim – naast schimmelwerend en kleurvast – neemt zelfs CO2 op.’
Het zijn allicht niet de kwesties die de bewoners van de Opheusdenhof bezighouden; zij zijn allang blij dat hun flats er weer gekleurd op staan. Met dank aan de troepen van Wim Drost en zijn collega-teamleider, waarbij eerstgenoemde ook zelf de handen uit de mouwen steekt. ‘Krijg je alleen maar respect van.’ Maar als het moet staat hij boven de partijen. ‘Er kan maar één kapitein op het schip zijn.’ De stoomboot, in zijn geval. De man met ringbaardje en oorbel grijnst. ‘De echte baard komt nog.’ Hij is de jaarlijkse goedheiligman op het sinterklaasfeest van Logchies. ‘Hoe oud ik ben? Wat jij wil, ik ben de tel kwijt.’
