Tegelijkertijd moeten er nog zo veel klussen worden afgerond, dat een beetje rustig toewerken naar twee weekjes relaxen aan een van de Costa’s er gewoon niet in zit. Veertien dagen ertussenuit, betekent vaak ook flink vooruitwerken en nadien fors inhalen om iedereen tevreden te houden.
Heerlijke rollercoaster
Dit jaar begon die stress al wat eerder. Met vier jeugdvrienden zou ik in mei een weekje (ja, ja, de vrouwen gaven toestemming) naar een huis, ergens in the middle of Kreta. Kerels, ouwe mannen inmiddels, kaal of grijs, die ik vijftig jaar ken, met wie ik ben opgegroeid, elke dag voetbalde op het veldje achter onze woningen, de nodige rottigheid uithaalde en mee op stap ging.
Voor een van de jongens ging de trip niet door. Hij kreeg vlak voor vertrek te horen dat z’n beste vriend (die niet tot ons clubje behoorde) was overleden. ‘Jullie moeten wel gaan, en geniet daar ook maar voor mij’, zei hij. Het werd een heerlijke rollercoaster, deze trip. Misschien wel dankzij het verdrietige nieuws dat we in ons achterhoofd meenamen, rolden onze gesprekken alle kanten op. De grootste ongein werd afgewisseld met verhalen over onze worstelingen in het leven. Zeven dagen waren we naast vijftigers, ook weer even tieners en werden nieuwe herinneringen gecreëerd.
Mijmeren
De trip werd een ervaring die ik iedereen toewens. Uitgerust en vol energie keerde ik terug. Alle stress vóór en nadien nam en neem ik voor lief. Ik hoop dat jullie straks allemaal volop genieten van jullie zomerse onderbreking. En wanneer je dan met je biertje op je ligstoel aan het zwembad of voor je tent op de camping mijmert over het afgelopen jaar, bedenk dan meteen welk prachtig project je gaat inzenden voor de Nationale SchildersVakprijs 2026. Het kan nu nog!