Afgelopen tijd werkten wij veel aan jarendertigwoningen, de onderkomens van wat oudere particuliere klanten die het heel gezellig vinden dat de schilder er is. Elke pauze werden koffie en koek op een presenteerblaadje aangereikt – iets dat zeker wordt gewaardeerd – stoelen bijgeschoven en konden we meegenieten van de privé-gebeurtenissen van de afgelopen zeventig jaar. Reuze interessant natuurlijk, maar we zijn niet ‘op de koffie’. Pauze is voor ons echt pauze, niet per se een sociaal moment. Ik moest bovendien nog twee appjes beantwoorden en iemand terugbellen. Wat je vervolgens niet doet, want elke pauze weglopen is erg onbeleefd.
Trouwens, ik had net twee uur lang met een zware schuurmachine in een bak herrie staan werken. Dan heb je wel even zin in een kwartiertje helemaal niets aan je hoofd. Toch zat dat er twee klussen achter elkaar niet in. En dat maakt het werk zwaarder.
Je hebt gewoon echt pauze nodig; pauzes zijn er niet voor niets. Hoewel heel goed bedoeld, is het jammer dat de klant dat helemaal niet zag. Een praatje zo nu en dan is best leuk, kan ook helemaal geen kwaad. Maar zoals het de afgelopen weken ging, was belastend. Wat ook niet hielp: de klant was aardig doof aan het worden en praatte dus liever dan dat hij luisterde. Tel daarbij op dat de tuin behoorlijk ‘anti-klim’ was aangelegd. Voor vijf meter dakkapel moesten we, bij ruim 30 graden, de steiger twee keer op- en afbouwen in een dicht rozenperk. Twee weken lang had ik de krassen op mijn onderbenen staan. Fijn hoor, zo’n korte werkbroek. Nee, dan ben je echt wel even toe aan een half uurtje rust, met alleen een boterhammetje als gezelschap, en zit je lang niet altijd te wachten op sociale interactie.
Beste opdrachtgevers: gun me alsjeblieft mijn rust!
Een vraag of opmerking aan het adres van Richard Hoogstraten? Mail hem: .