Je steekt mij de kachel niet zo snel aan, maar ik was toch echt bloednerveus voor de audit. De oplettende Groninger heeft dit zelfs kunnen zien de middag voordat we aan een uitgebreide inspectie werden onderworpen. Beeldt u zich even in: op naaldhakken, met een lampje, een spiegeltje en een doek klom ik midden in de binnenstad van Groningen over een hek om de allerlaatste details te checken van het aangewezen project. Totaal onnodig en inmiddels onderwerp van menig grap tijdens de schaft, maar we weten allemaal dat als je iets graag wilt je er hard voor moet werken. Liefde voor het vak is niet genoeg, je moet laten zien dat je het begrijpt en beheerst.
Dromen verwezenlijken kost tijd. Bloed, zweet, tranen, klimmen over hekken. Vaak komt er ook een zak met geld bij kijken, want met het ontwikkelen van iets nieuws is het maken van fouten onvermijdelijk. En essentieel. Want fouten helpen je scherp te krijgen waar je ontwikkelkansen liggen. Fouten drukken je met je neus op de feiten: Is dit echt wat ik wil?
Dat brengt mij weer terug bij die liefde voor het vak. Want dat is toch echt wat mij drijft. En met mij mijn collega’s. Onze restauratieschilder (dat mag ik nu zeggen!) Rene vertelde me trots dat hij zijn zoon had meegenomen naar het geauditeerde project: ‘Kijk eens jongen, dit heeft papa gedaan.’ Gezamenlijk hadden ze daar gestaan, omhoog kijkend naar dat prachtige monument met een finish waarin je je haar kan kammen. ‘Papa wat mooi!’ Kippenvelmoment toch?
Daarmee realiseerde ik mij dat mijn dromen als ondernemer nu ook de dromen zijn van de mensen die zich dagelijks inzetten. En hopelijk ook de dromen van de generatie daarna. Daarvoor klim ik met liefde over menig hek.