Concreet voorbeeld: collega wil graag minder werken om zijn dochter van en naar school te kunnen brengen. Als ondernemer ben ik mopperig over productieve uren die ik al dan niet verlies. De single mom in mij begrijpt de vraag niet alleen, maar draagt de aanleiding een warm hart toe. Als moderne werkgever vind ik dat je kinderen naar school kunnen brengen, moet passen in modern beleid. Het hebben van een goede werk-privébalans draagt ook bij aan een stuk betrokkenheid en daarmee productiviteit van je medewerkers. Ik kan dus alleen maar positief reageren op het verzoek.
In gesprek met collega-ondernemers over dergelijke kwesties word ik niet veel wijzer. Ja, eigenwijzer. Men lijkt zich vooral te verbazen over dat collega’s van tegenwoordig zich niet meer willen inzetten, de precedenten die je als ondernemer schept en de logistieke uitdagingen van de keuzes van modern werkgeverschap. Want Myrthe, hóé doe je dan zoiets? Simpel beste mensen: gewoon dóén.
Want ja, tijden zijn veranderd. De collega van nu is niet meer de collega van vroeger. De gemiddelde collega van nu heeft geen man, vrouw of familie thuiszitten om taken mee te verdelen. Bovendien willen de ouders van nu er ook voor hun kinderen zijn. Hoe mooi is het om dit als werkgever mogelijk te maken? Daarnaast krijg je er een betrokken en gemotiveerde collega voor terug. Eentje die weliswaar minder uren werkt, maar een stapje harder doet als dat nodig is. Dat betekent dat de werkgever van nu ook niet meer de werkgever van vroeger moet zijn. Kunnen we lang over zeuren met z’n allen, maar we kunnen het ook gewoon dóén.