Lentegevoel

Soms heb je van die projecten waarvan je denkt: moet dàt nou negen maanden duren? Het eindresultaat weegt amper 2830 gram en is hooguit twee turven hoog. Maar wanneer het geluid maakt besef je: ja, ze doet het!

Nadat het lint, bij wijze van feestelijke onthulling, door de eigenaar is doorgeknipt, mogen de tweedelijns belanghebbenden de ceremoniële ruimte betreden en wordt het zojuist opgeleverde project bedolven onder goed bedoelde aandacht. En daar hoor ik dan ook bij.

Met mijn professionele oog voor afwerking kan ik niet anders concluderen dat over elk detail is nagedacht. De fraaie vormgeving in miniatuurformaat dwingt respect af. Wanneer het in mijn armen haar akoestisch vermogen demonstreert ben ik helemaal om.

De invloed van dit amper twee turven hoge project is verbazingwekkend. De leverancier van het minuscule beginnetje van dit prachtobject pareert het dagelijkse leven met een met tatoeages behangen voorkomen.

Dat deze vervaarlijk uitziende pronkerij slechts dekmantel is kregen wij zeven maanden geleden een vermoeden. De opgepimpte, zestien kleppen lawaaibak werd plotseling ingeruild voor een voor zijn doen wel erg burgerlijk gezinsautootje. Een metallic rode Ford Focus. Een stationwagon, dat wel, want de imposante herdershond moet ook mee.

De nieuwbakken vader blijkt nu een en al zorgzaamheid. Poetsen, boodschappen doen, eten koken of stofzuigen. Hij doet het allemaal. Hij draaft zelfs zover door dat kraamverzorging zijn specialiteit wordt. In amper twee dagen heeft hij zich alle deskundigheid eigen gemaakt. Gefascineerd kijken we toe als twee kolenschoppen van handen een luier verschonen. Helemaal fraai wordt het als hij aan de mama gaat uitleggen hoe je een flesje moet klaarmaken.

Gerustgesteld door deze grensoverschrijdende samenwerking in de Homo sapiens-bouwkunde kunnen mijn Lief en ik ons gaan voorbereiden op onze nieuwe taak. We hebben nog een paar weken.

Wanneer de mama weer aan het werk gaat wordt hun trots twee dagen per week aan onze zorgen toevertrouwd. Daarvan neemt mijn Lief het leeuwendeel op zich. Gelukkig maar, want ik heb meer verstand van schilderen.

Als kersverse opa gloren nieuwe verten aan de horizon. Voorlezen, spelletjes spelen, eendjes voeren.

Ik wacht geduldig af.

Van niets zijn wij zeker. En zelfs hiervan zijn wij niet zeker.

Maar wel dat de lente nu echt begonnen is .