Wat een prachtige stad is Sint Petersburg in Rusland. Met als kers op de taart het museum de Hermitage. Het grootste museum ter wereld. Zeer indrukwekkend. Veel schilderkunst, voornamelijk vanaf de 17e eeuw. Met veel Hollandsche Meesters. En een eigen zaal voor “onze” Rembrandt. Met beroerd schilderwerk.
Grootse schilders
Ik heb erg genoten van de zalen met 17de eeuwse schilders. Het mooiste vond ik toch, hoewel ik niet erg chauvinistisch ben, de Nederlandse Meesters. Meesterweken van oa Dou, Van Hals, Ruisdael, Steen en natuurlijk Rembrandt van Rijn. Twintig stukken hingen er van Van Rijn. Volgens de gids is dat er zelfs eentje meer dan in het Rijksmuseum. Bijzonder om naar zulke stukken te kijken, die vier zeer woelige eeuwen hebben overleefd.
Bling-bling
De Hermitage is het oude winterplaleis van de tsaren. Een zeer statig gebouw aan de oever van rivier de Neva. Met veel pracht en praal, voornamelijk aan de binnenzijde. Marmeren pilaren, (overmatig) bladgoud en nog veel meer bling-bling, zoals vele kroonluchters en veel gebruik van natuursteen. Maar het schilderwerk op het hout, tjonge jonge, wat een beschamende toestand.
Beroerd schilderwerk
De gevelkozijnen zijn dubbel uitgevoerd en bijna allemaal van hout. De houtsoort kon ik niet goed zien maar gezien de noordelijke ligging van Sint Petersburg moet het haast wel langzaam gegroeid naaldhout zijn geweest. Prima kwaliteit dus. De kozijnen staan met een tussenruimte van ongeveer 20 cm van elkaar af. Het schilderwerk op deze kozijnen stond in schril contrast met de meesterwerken die er naast hangen. Letterlijk hingen de vellen er aan. Schaamteloos. Vooral aan de buitenzijde natuurlijk. Maar ook de tussenruimte en aan de binnenkant was de staat van onderhoud ronduit slecht. Mijn handen jeukten gewoon om een scherpe schraper te pakken en de verwaarloosde kozijnen eens lekker te verwennen. Ik zal eens een offerte opsturen, wie weet.
Marmerimitatie
Vele brede, houten deurposten waren voorzien van soms heel goed uitgevoerde marmerimitatie. Maar vaak ook matige imitatie. Bij de mooi uitgevoerde imitaties moest ik echt drie keer kijken en voelen. Waarbij het bij de mindere meteen duidelijk was. Wat nog meer opviel is dat bij het matig uitgevoerde imitatiewerk ook de voorbehandeling slecht was geweest. Hier veel craquelé en ook daadwerkelijk flinke bladders. Wat een schril contrast met de echte natuursteen in het gebouw.
Hermitage
Hoewel het bezoek te kort was heb ik erg genoten van de Hermitage. Het is absoluut een aanrader. Zelf vond ik het mooier dan bijvoorbeeld het Prada in Madrid. Maar het onderhoud, ik moest er af en toe een traantje bij wegpinken. Uiteindelijk stelt het onderhoud natuurlijk niets voor in vergelijking met de enorme verzameling kunst. Maar het verschil tussen een schilder en een schilder werd zo wel heel duidelijk.
Het geeft maar weer eens aan dat Nederland bij de top hoort op het gebied van strak en efficient schilderwerk maken. Zelfs bij onze zuiderburen zie je gelijk het verschil!