‘De SchildersVakkrant? Let’s do it!’ Dirk-Jan Vermeulen gooit meteen zijn Amerikaanse mentaliteit erin, verworven sinds hij in 2014 in de VS woont. ‘Ik houd van de Amerikaanse can do-spirit‘, bekent de in Zutphen opgegroeide schilder. ‘Als je in Nederland een plintje moet vervangen, is de eerste reactie vaak: welke opleiding heb jij daarvoor gehad? In Amerika geldt: gewoon proberen. En lukt het niet, dan bied je gewoon je excuses aan.’
Vermeulen moest met spoed in Nederland zijn, vanwege de gezondheid van zijn moeder. ‘Dat is gelukkig weer goed.’ Zijn vriend Salim Smits, een van de demonstratiegevers op de Dag van de Schilder, vroeg hem langs te komen bij Festool. Na buiten zijn sigaret te hebben opgerookt, staat de slungelige en praatgrage vakman de vakpers te woord. Over schilderen? Natuurlijk, maar ook het onderwerp politiek laat Vermeulen, ongevraagd overigens, niet ongemoeid.
Verscheurd land
Voor de liefde, zijn vriendin Lareesa, steekt hij in de winter van 2014 de Atlantische Oceaan over voor zijn buitenlandse avontuur. ‘Obama was president en het zag er allemaal rooskleurig uit. Toen nog wel. De toekomst leek heel fijn. Maar nu is het land totaal verscheurd. Ik zie het in mijn eigen familie: er is een kamp pro- en een kamp anti-Trump. Maar de arme, witte Amerikaan heeft helemaal geen baat bij Trump.’
Ondanks alles voelt hij zich nog steeds thuis in de Verenigde Staten. ‘We wonen in Duluth, Minnesota. Als schilder heb ik een enorme vrijheid. Doordeweeks ben ik huisvader, in het weekend werk ik.’ Schilderen in Amerika is meer dan in Nederland gericht op snelheid, vertelt Vermeulen. ‘Er is ook méér schilderwerk: complete houten huizen in plaats van een paar kozijntjes. Op kwalitatief gebied maken we in Amerika een inhaalslag. Het gaat met sprongen vooruit.’ Over de reden daarvan klinkt Vermeulen resoluut. ‘Er zijn meer vrouwen in onze industrie gekomen. Die helpen het vak vooruit. Zij zijn in het algemeen netter, preciezer en communicatiever dan mannen.’
Latina-vrouw
Op de Dag van de Schilder zijn juist weinig vrouwen, constateren ook Corrie Stolk, Fleur Blonk en Jantiene van de Beek, alledrie aangesloten bij de franchise Onze Klusvrouw. ‘Ik ben gelukkig wel wijzer geworden van de workshops hier’, zegt Stolk. Zoals die van Salim Smits, een van de ambassadeurs van het organiserende merk. Over een klein apparaatje: ‘Klein en pittig, deze. Maar als het moet, breekt ze je pols. Het is wat dat betreft net een latina-vrouw. Ik kan het weten, want de mijne is een Braziliaanse…’ Hij neemt zijn geïnteresseerde toehoorders mee in zijn zelfbenoemde ‘wapenarsenaal’ aan gereedschappen. ‘Kom naar voren en schuur samen met mij’, nodigt hij uit. ‘En eet wat, drink wat.’ Met een knipoog: ‘Want ik weet ook wel dat jullie hier voor de catering en de koffie komen.’
Zeker. Maar toch ook wel om wijzer te worden, nieuwigheidjes op te sporen. ‘Ik wil bijblijven’, beaamt Arthur Engels uit De Kwakel. Hoewel zijn pensioen lonkt, Engels is 66 jaar, blijft hij de branche met grote interesse volgen. ‘Ik heb van alles gedaan: in de calculatie gezeten, ben vertegenwoordiger geweest én Nederlands kampioen heraldisch schilderen.’
Dingen uitproberen
Bezoeker Jim van der Spek is 59 jaar en loopt met een exoskelet rond. ‘Helpt wel’, oordeelt de schilder uit Den Haag, die veertig uur per week werkt. ‘Ik ben hier om dingen uit te proberen. Ik heb namelijk nog weleens last van mijn schouder; die is minder functioneel.’ Hij toont zijn beide handen, om aan te geven dat zijn rechterhand (roder, dikker) een stuk meer te lijden heeft dan zijn linker. ‘Ik zou kunnen proberen met links te werken, maar probeer maar eens met links te besnijden… daarom zoek ik liever naar een hulpmiddel.’
Groot is de belangstelling bij de stand naast Van der Spek, waar trainer/productspecialist Wesley de Nas van Festool onvermoeibaar de nieuwe machines en schuurpapieren van zijn werkgever voor het voetlicht brengt. ‘Hier heb je de Delta, beter bekend als het strijkijzer’, showt De Nas. ‘Onze meest verkochte machine. Maar deze – de DTSC 200 – is bijna twee keer zo groot. Breder ook dan de Delta, en daarom ideaal voor grote oppervlakken zoals traptreden.’ De nieuwe machine gaat volgens De Nas dieper, sneller en is, ondanks zijn omvang, goed in hoeken. ‘De grootste hoekschuurmachine die er is, mét ingebouwde lamp.’
Machinaal profielen schuren
Nee, dan de nieuwe lijn schuurpads Granat Profile. Verkrijgbaar in drie gradaties van fijnheid, waarmee profielen handmatig schuren tot het verleden behoort. Dit kan dankzij genoemde noviteit machinaal, met alle soorten machines. ‘En daarvan’, zo weet De Nas, ‘gaan de harten van vakmannen écht sneller klopper.’