‘Denim Drift’ noemen de Akzo-merken de kleur die is uitgeroepen tot de ‘kleur van het jaar 2017’. Het gaat om een zachte jeansblauwe kleur, die het volgens het Global Aesthetic Centre van AkzoNobel volgend jaar helemaal gaat maken.
Grappig is dat de Engelstalige website van Dulux, een belangrijk Akzo-consumentenmerk in het buitenland, spreekt van ‘soft-denim’ om de kleur so.10.50 in het Akzo-kleursysteem aan te duiden. In alle gevallen gaat het om zachtblauw met een duidelijke link naar jeanskleuren. Het is dat blauw, dat we dagelijks om ons heen zien, dat we volgend jaar op onze muren gaan schilderen als het aan de Akzo-experts ligt.
Het Global Aesthetic Centre heeft, zoals elke keer dat er een kleur tot jaarkleur wordt benoemd, een compleet ‘kleurpalet van het jaar‘ ontwikkeld: kleuren die in combinatie met de kleur van het jaar een mooi geheel vormen. De kleru van 2016 was volgens dezelfde bron een warm, naar groen neigend okergeel.
Hoe de kleur spijkerbroekenblauw werd/wordt verkregen is door oud redacteur dhr. P. Swart in Eisma’s Vakpers nr. 10/1990 van 29 aug. als volgt verwoord.
‘Spijkerbroekenblauw honderd jaar.’
Dank zij de ‘Blue Jeans’-dracht, is het spijkerbroekenblauw een massa-artikel geworden. Voor dat blauw wordt een synthetisch vervaardigd indigo gebruikt.
Waarvoor in mei 1890 het BASF-concern het patent verkreeg. Oorspronkelijk was het indigo een natuurprodukt, dat uit Aziatische plantenvezels bereid werd. Het planten-
geslacht indigo-fera leverde de grondstoffen ervoor, doch ook het Europese
wede-kruid deed dienst voor hetzelfde doel.
Het genoemde indigo-fera, waaruit de natuurlijke kleurstof indigo gewonnen werd, bevat een kleurloze substantie, die indoxyl genoemd wordt. Om van de kleurloze
massa het indigo-blauw te bereiden werden de plantenvezels fijn gemaakt en te
‘rotten’ gezet in vaten. Er werd urine aan toegevoegd, waarin tenslotte de geweven
of gesponnen goederen ondergedompeld werden. Vervolgens werden de aldus
door drenkte stoffen (nog steeds kleurloos) in de open lucht opgehangen.
Door oxydatie (maar dat wist men toen een andere naam te geven) verkleurden de
goederen tot indigo-blauw, waarbij de zonbestraling een bijkomende bewerkingsfactor was. Zo ging het meer dan honderd jaar geleden toe, maar sinds het ‘Bayerpatent’ is het natuurlijk indigo door verscheidene synthetische indigo-soorten verdrongen.
Een aardig detail is nog, dat bij de bereiding van het natuurlijk indigo de ondergedompelde goederen de zondag bleven overstaan, omdat op die dag in de
ververijen niet gewerkt werd. Op de daaropvolgende maandag hoefden de ververs alleen maar de natte boel op te hangen en lieten dus het verdere verloop aan zon en lucht over. Daar zij dusdoende op die maandag niet veel te doen hadden, sprak
men al van een ‘maandag blauw maken’ of van een ‘blauwe maandag’.