Carolien van Rijn (27) mag graag observeren. Dat kwam in haar vorige werkomgeving, de zorg, goed van pas, maar ook haar nieuwe collega’s ontkomen niet aan haar psychoanalytische blik. Want de schilder, dat is best een eigenaardige diersoort, heeft Carolien in korte tijd kunnen vaststellen. ‘Er is grote behoefte aan structuur, voorspelbaarheid. Tegelijkertijd zijn er veel ongeleide projectielen die alle kanten opgaan, terwijl ze ook een hyperfocus hebben op hun werk. Mooi om te zien.’
Ze noemt een aantal persoonlijkheidskenmerken die in haar ogen passen bij ADHD en autisme, allebei bij haarzelf vastgesteld. ‘Wat ik wel mis is dat daar in dit wereldje weinig aandacht voor is. De communicatie en manier van omgang vanuit bedrijven is vaak een beetje ouderwets, terwijl je best stappen kunt maken als je je iets meer verdiept in het hele spectrum.’ Staat genoteerd.
Goed inleven
‘Ik heb altijd als begeleider gewerkt in de psychiatrie, de gehandicaptenzorg’, vertelt Carolien. ‘Veelal op afdelingen met autisme, wat achteraf gezien best logisch is. Ik kon me goed inleven in de mensen en vond de structuur fijn.’ Ze volgt verschillende studies. ‘Verpleegkunde, maar daar ben ik mee gestopt. Toen medewerker maatschappelijke zorg, een mbo 4-opleiding die ik heb afgerond. Op het hbo – social work – liep ik vast. Iedereen om me heen zei: “Jij bent hartstikke slim.” Maar op een of andere manier werkte het niet. Ik was vaak ziek en had depressieve periodes.’
Therapie slaat aan bij de Katwijkse. Maar dan wel in combinatie met medicijnen, terwijl ze daar altijd tegen was. ‘Ik heb van A tot Z therapie gehad, ik wist hoe het werkte. Maar in mijn hoofd ging het niet. Pas toen ik antidepressiva gebruikte, ging het supergoed met me. Zo goed had ik me nog nooit gevoeld.’
Rouwdouwer
Gestopt in de zorg en zittend op de bank, vraagt ze zich af waarvan ze gelukkig wordt. Het antwoord komt op een verjaardag, waar een vriend van haar vader – schilder Bart van Kruistum – ook zit. ‘Mijn hele leven vraag ik al grappend aan hem of ik niet eens bij hem kan werken. Bart is een rouwdouwer, heeft altijd wel zijn woordje klaar. Net als ik, dus dat gaat hard tegen hard. Hij zei: moet jij niet eens geld gaan verdienen?‘ Een week later staat ze met een kwast in haar hand. ‘Vorig jaar ben ik begonnen aan de Schildersvakopleiding in Rijswijk.’
Als er een versnelde route van de versnelde route bestaat, dan volgt Carolien die. ‘Ik ben bijna klaar, met niveau 2 én 3.’ Ze is trots op zichzelf dat ze dat flikt, goed wetende waar ze vandaan komt. Inmiddels werkt ze voor Van Kesteren uit Voorhout. ‘Ik gedij goed in een mannenwereld. Ik heb ook altijd vriendengroepen gehad met alleen maar jongens.’ Daarnaast doet ze het goed op de vaste structuur van het schildersbestaan. ‘Om zeven uur beginnen en om half vier leg ik mijn kwast neer.’
Soms een Einzelgänger
Bovendien vindt ze het prettig om niet, zoals in de zorg, constánt met mensen te maken te hebben. ‘Ik kan heel sociaal zijn en doen, maar ben soms ook een Einzelgänger. Veel collega’s vinden het verschrikkelijk om alleen te werken, ik vind het heerlijk. Je bent met één handeling bezig en staat tegenover een muur of kozijn, en niet tegenover mensen die allemaal input terug geven. Dat vond ik in eerste instantie al fijn. Gaandeweg kwam ik erachter dat ik mijn perfectionisme en energie in schilderen kwijt kan. Je maakt iets moois, mensen zijn altijd blij met je.’
Carolien van Rijn weet ook van welk soort klussen ze het meest opknapt. ‘Toen ik bij Van Kesteren begon, werd ik overal ingezet. Ook op grote nieuwbouwprojecten. Daar werd ik doodongelukkig van en dat heb ik vrij snel aangegeven.’ In het particuliere werk, waar ze nu veelal wordt ingezet, kan ze haar ei helemaal kwijt. Daarbij heeft ze een bijzonder specialisme op het oog. ‘Kitten! Een precies werkje, heel satisfying. Het zorgt voor een extra strak resultaat. Mooi werk.’
Ook deze talenten bestormen binnenkort de schildersbranche: