Hartelijk welkom op het Forum van Schildersvak.nl, waar professionals in de schilders- en onderhoudsbranche over allerlei onderwerpen discussiëren die met het vak of de branche te maken hebben. Ook hier te vinden, de ‘Vraagbaak‘: verftechnische vragen die door een herkenbare expert worden beantwoord.

Dit onderwerp bevat 0 reacties, heeft 1 stem, en is het laatst gewijzigd door  Redactie 2 maanden, 2 weken geleden.

1 bericht aan het bekijken (van in totaal 1)
  • Auteur
    Berichten
  • #68250

    Redactie
    Sleutelbeheerder

    Vraag:
    De kaders tussen isolatieglas zijn niet altijd even strak. Hoe komt dat en hoe zit het met declareren op garantie?

    Antwoord:

    Langs de omtrek van twee- of driebladig isolatieglas bevindt zich het meest elementaire onderdeel van het product: de afstandhouder (gevuld met vochtabsorberend middel) en de primaire en secundaire dichtingen, antwoordt Kenniscentrum Glas.

    Dit normaliter niet zichtbare, smalle strookje techniek zorgt ervoor dat de soms zeer grote glasproducten een acceptabele gebruiksduur krijgen (gemiddeld 25 jaar voor tweebladig glas) en dat het doorzicht gewaarborgd blijft tijdens die gebruiksduur. Omdat dit ‘strookje’ erg kwetsbaar is voor vocht, belastingen of chemische inconsistentie zijn voor het correct plaatsen van glas richtlijnen beschikbaar, zoals de NPR-3577 of de nieuwe Europese normontwikkeling prEN 12488.

     De functionele eisen waar isolatieglas en drievoudig glas, en dus ook de afstandhouder en afdichtingen aan moeten voldoen, zijn duidelijk omschreven. Op het gebied van esthetica van die randen zijn die richtlijnen echter minder strak. Juist daar gaat het vaak fout in de communicatie en afspraken tussen klant en leverancier, oftewel opdrachtgever en producent. Visuele factoren leiden helaas vaak tot grote discussies achteraf. Om er maar een paar te noemen (er zijn er velen):

    • randbeschadigingen zoals kleine kalletjes, schuine breekranden of aan het productieproces terug te voeren beschadigingen,
    • zichtbaarheid van niet bedekte delen van de zijkanten van afstandhouders (de butylering is niet gelijkmatig aangebracht),
    • afwijkende kleuren van de afstandhouders en/of primaire en secundaire dichtingen,
    • toleranties binnen het lijnenspel van de materialen, zoals afwijkingen in de positionering van het profiel, de rugdekking en de butylering,
    • bij drievoudig glas kan het verloop tussen de twee afstandhouders onderling als storend ervaren worden.

    Wordt het glas in een sponning geplaatst dan verdwijnen de meeste afwijkingen letterlijk uit het zicht. De meeste, maar niet alle: weglopende kaders, beschadigde profielen en kleurverschillen zijn onacceptabel. Aan de hand van de NEN-EN 1279, CE-richtlijnen en de productspecificaties van de producent kunnen die gewoon worden geclaimd.

    Niet in sponning

    Het probleem is groter wanneer de glasranden niet in een sponning terechtkomen, bijvoorbeeld bij semi- of volledig structurele beglazing. Dan ontstaat een situatie dat er, zeker op het esthetische vlak, weinig tot geen richtlijnen beschikbaar zijn. Dit, ondanks dat deze toepassingen sinds jaar en dag bestaan. Onze wetgeving is er gewoonweg nog niet op ingericht. Hier geldt maar één belangrijk devies: maak goede afspraken tussen alle betrokken partijen over de kwaliteit en uitvoering van de isolerende glasproducten als deze niet in een sponning beglaasd worden. Maak om er een paar te noemen ook goede afspraken over:

    • randbewerkingen,
    • toleranties van de belijningen of maskeer deze via zeefdruk- of andere technieken,
    • kleur van de afstandhouders (ook voor de zijkanten),
    • het afslijpen van zon- of warmtewerende coatingen.

    Kortom: Voorkomen is beter dan genezen, aldus Kenniscentrum Glas.

     

1 bericht aan het bekijken (van in totaal 1)

U moet inloggen om deel te nemen binnen het forum.

Direct inloggen