Blog

Ik weet het antwoord op bovenstaande vragen niet. En misschien is er ook wel iets heel anders aan de hand. Ik zou het graag van jullie weten: hoe kan het dat de afzet van bouwverven in Nederland gestaag daalt, ondanks de economische opleving?

Van dat laatste moeten we dan natuurlijk wel uitgaan. Dat dat klopt van die opleving. Met de bedrijven en ‘macro-economisch’ zullen de cijfers allemaal wel kloppen. En er hebben nu meer mensen betaald werk dan tien jaar gelden, in de crisis. Toch ken ik maar weinig mensen die het echt ruimer gekregen hebben. De lonen stijgen niet zo erg mee. En veel huishoudens zijn nog niet van de crisis-schrik bekomen: eerst maar eens buffers opbouwen. Zeker met het oog op de energietransitie die er kennelijk aan zit te komen. Dus het zou kunnen dat de particuliere opdrachtgever gewoon minder geld in zijn zak heeft dan je zou denken of dat oppot en niet aan schilderwerk uitgeeft. Dat ze bij de corporaties heel scherp aan de wind varen omdat ze het weinige geld dat ze te besteden hebben aan de energietransitie uitgeven en liever niet aan ‘zomaar’ een opknapbeurt, dat weten we allemaal wel.

Versplintering

En dan: de versplintering in de schildersbranche. Al die zzp’ers die allemaal keihard werken. Allemaal voor zichzelf. Zelf steigers bouwen, zelf werken opnemen, zelf calculeren, factureren, inkopen, beraadslagen… Heerlijk koning spelen in je eigen koninkrijk, prima verdienen, lange dagen maken, maar je jaagt er zo wel minder verf doorheen dan als je voor een baas in een team achter elkaar door de ene woning na de andere pakt. Dat is voor niemand erg, behalve voor de fabrikant die minder verkoopt en de volgende klant die langer op de schilder moet wachten. De zzp’er zou als oplossing zijn productiviteit moeten verhogen. Spuiten, dat ligt dan vaak voor de hand. En alle gadgets en hulpmiddelen gebruiken die de leveranciers je allemaal aanbieden om de je zaak efficiënter te krijgen. Dan doen ze (ook) uit welbegrepen eigenbelang. Een andere oplossing zou zijn om weer bedrijven met vast personeel te beginnen. Een paar man op kantoor voor de sores en het papierwerk, een veelvoud onderweg en knallen maar. Dat is voor veel millenials en ex-zzp’ers een beetje een oud model, dat je zou moeten aanpassen om aantrekkelijker te maken. Liever geen schilderpatroon met knechten meer. Betere en andere arbeidsvoorwaarden, dus, of een andere bedrijfsvorm. Ik heb wel eens gesuggereerd om iedereen deels eigenaar te maken van het schildersbedrijf en iedereen te laten delen in winst en verlies. Ik ken bedrijven die eigenlijk zo werken: iedereen in zijn eigen kracht en samen bergen werk binnenhalen en wegzetten.

Spaarzaam

Ja, dat kan natuurlijk ook. Dat we als schilders allemaal wat spaarzamer geworden zijn met verf. Het is duur spul en het aanbrengen kost tijd en is lang niet altijd nodig. Minder: alles kaal en opnieuw opzetten. Meer: anderhalf beurt waar het kan en alleen kaalmaken op de zonkant en de liggende delen. Dat kan een blik schelen op een woning. Naarmate we grote complexen meer in RGS krijgen neemt het aantal liters per onderhoudsbeurt af, die grafiek zal je wel kunnen maken. Dat kun je voor iedereen als winst zien, behalve voor de verffabrikant.

Lui?

Mmja… het argument heb ik wel ergens gehoord en ik ken de voorbeelden ook wel. Lui is niet het goede woord, maar eerder ‘genoeg’: schilders, met name zzp’ers, die niet per se zichzelf helemaal over de kop willen werken, maar het schilderen zien als een mooie manier om brood op de plank te krijgen en daar tevreden mee zijn. Zo tijd overhouden voor hobby’s, of zelfs voor heel ander werk ernaast. Je werkt niet om te leven, maar andersom. Die manier.

Duurzaam?

Ja, dat de verven te duurzaam zijn. Dat je tegenwoordig minder vaak terug hoeft te komen om de boel knap te houden. Dat klopt wel per object, maar objecten genoeg in dit land die nog wel een schilderbeurt kunnen gebruiken. Ik vind dat niet zo’n sterk verhaal.

Te weinig

We gaan er nog steeds vanuit dat er zo’n 30.000 mensen in de schildersbranche werken. Zo’n 15.000 in loondienst, zo’n 10.000 als zzp’er en verder een onbekend aantal mensen in uitzendconstructies, op enige duizenden hebben we wel een beetje zicht maar op de rest niet. Het zou natuurlijk kunnen dat dat aantal toch een stuk lager ligt. En sowieso is het natuurlijk best weinig mensen om al die miljoenen huizen te onderhouden. En we weten allemaal: het gaat nog minder worden, door vergrijzing en ontgroening (minder jonge mensen die instromen). Ook hier kun je vragen voor wie dat erg is. Want schaarse arbeid dien je goed te belonen, schaars schilderwerk, daar moet je een goede prijs voor kunnen vragen. Alleen voor de verfafzet, daar is het inderdaad wel jammer voor.

Over Jan Maurits Schouten

Jan Maurits Schouten (1965) is getrouwd, 'heeft' twee kinderen. Studeerde aan de Hogeschool Arnhem en de Radboud Universiteit Nijmegen. Werkte voor verschillende vakbladen. Regisseerde bedrijfsfilms. Liefhebbert in de literatuur. Hoofdredacteur van SchildersVakkrant sinds 2000.

Bekijk alle berichten van Jan Maurits Schouten

1 reactie op “Zijn we lui? Spaarzaam? Duurzaam? Of met te weinig?

  1. Don schreef:

    ….een onbekend aantal mensen in uitzendconstructies…. Inderdaad onbekend en dat is veelzeggend. En het aantal uitzenders en Oost-Europeanen blijft maar toenemen.
    ….tijd overhouden voor hobby’s, of zelfs voor heel ander werk ernaast. Je werkt niet om te leven, maar andersom. Die manier..….Voor hobby’s naast je baan als schilder heb je geen tijd of geen geld.
    …Want schaarse arbeid dien je goed te belonen…. Gewoon een acceptabel loon voor een gemiddelde schilder in een uitzendcontract (over het hele jaar) kom je zelden tegen.
    Vooralsnog profiteren vooral de uitzendbureaus en dit zal als er niets veranderd alleen maar toenemen. Helaas zijn schilders geen vuilnismannen van New York.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.