Blog

Ik ben er nog niet uit: heb ik, als ik iets nieuws moet leren, liever iemand die me heel duidelijk vertelt wat ik in mijn hoofd moet stampen en wat ik moet doen bij een test? Of wil ik liever gestimuleerd worden om zelf na te denken over opgaven en mijn oplossing in daad en gesprek uitleggen? De slinger gaat momenteel sterk één kant op.

Ik weet het van mezelf niet eens. Want aan de ene kant heb ik wel een leerhoofd waar makkelijk dingen ingaan en weer uitkomen, maar ook ik heb zo mijn autoriteitsissues en vind het gekmakend als ik iets moet oplepelen waar ik het niet mee eens ben. (een verre Braziliaanse neef moest, ondanks protesten, leren dat de regering van Nederland in Amsterdam zit, dat antwoordde hij toen dan maar tijdens zijn examen). En ook heb al snel iets van: ‘Ga me niet lastig vallen met informatie die ik niet belangrijk vindt: ik laat wel even zien dat ik het kan.’

Momenteel vinden we allemaal dat we eigenlijk niet goed weten wat leerlingen moeten weten om de snel veranderende beroepspraktijk later aan te kunnen. Dat is in veel beroepen waar, in het schildersvak misschien nog wel het minste. Daarom heeft het geen zin, is de gedachte, om ze te leren hoe we de dingen altijd gedaan hebben en waarom dat zo is, maar om ze te leren hoe ze problemen zelfstandig oplossen. Maar er is wel zoiets als ‘onbewust onbekwaam’: niet weten dat je iets niet weet. Kom ik in de schildersbranche veel voorbeelden van tegen. Mensen die bijvoorbeeld 18 jaar na dato niet weten dat je binnen geen oplosmiddelhoudende verf mag toepassen. Ik noem maar wat.

En je hebt gewone lamlendigheid en desinteresse en de kantjes er af lopen en er nog niet helemaal klaar voor zijn: een kerel van een jaar of zestien wil niet altijd maar na hoeven denken over dingen en spullen en werk enzo. Die moet je er soms ook een beetje, nogal, aan zijn lurven doorheen slepen. Zodat hij er later plezier van heeft. (Het lijkt alsof ik mijn vader hoor praten!)

Het is een uitdaging. We moeten in deze tijd niet denken dat we gildemeesters zijn die de krullenjongens louter door onze superieure aanwezigheid langzaam tot ons niveau verheffen. Maar we zijn ook niet de gelijke van degenen aan wie we iets moeten leren. Zelfstandigheid is goed, maar het moet ook geleid en begeleid worden. Dat vereist heel nieuwe vaardigheden van onze leraren en leermeesters. Maar niet van hen alleen. Ook de manier waarop we samenwerken in de bedrijven moet op de schop.

twee aanleiding voor deze blog:

een nieuwsbericht

en een video

Over Jan Maurits Schouten

Jan Maurits Schouten (1965) is getrouwd, 'heeft' twee kinderen. Studeerde aan de Hogeschool Arnhem en de Radboud Universiteit Nijmegen. Werkte voor verschillende vakbladen. Regisseerde bedrijfsfilms. Liefhebbert in de literatuur. Hoofdredacteur van SchildersVakkrant sinds 2000.

Bekijk alle berichten van Jan Maurits Schouten

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.