Blog

Allemaal zouden we er wel een paar werknemers bij kunnen gebruiken.Liefst natuurlijk allround vakmannen die meteen zelfstandig gaten kunnen vullen en de omzet opstuwen. Maar momenteel loopt ook de toekomst op straat. Maken we daar wel genoeg gebruik van?

Zoonlief bevindt zich nu al enige weken in het vagevuur tussen de examens en de uitslag. En als hij geen herexamens heeft strekt zich ook na de diploma-uitreiking nog een zee van tijd uit tot de volgende opleiding begint. Sterke, handige kerel, 15 jaar, de meeste van zijn klasgenoten zijn 16. En over een paar weken krijgt hij gezelschap van álle middelbare scholieren. Wat zijn die vakanties irritant lang, zeg ik als ouder met hooguit een week of drie vrij voor de boeg.

Over mijn zoon geen zorgen. Die heeft een baantje in de horeca. En dat loopt goed, want het weer is mooi en de mensen hebben vakantiegeld op zak. Netjes ‘wit’- geregeld, tegen ontstellend laag jeugdloon, maar de fooien maken veel goed. De zoon van een collega van me, ongeveer dezelfde leeftijd, werkt in zijn vakanties al een paar jaar telkens mee bij een bouwbedrijf. En kijk: daar wil ik naartoe.

Volgens mij zijn we allemaal nu heel hard aan het sprinten naar de bouwvak toe. Zelfs als we niet meer aan de bouwvak doen, wat bij schilders steeds vaker voorkomt. Werken zolang het mooi weer is en in het najaar zien we dan wel weer. Geen schilder die een advertentie zet met ‘vakantiekracht gezocht’.

Ik kan een heleboel mitsen en maren en praktische bezwaren bedenken. Maar hoe leuk is het niet als zo’n jonge gast (en het zijn fijne, nieuwsgierige, beleefde jongelui vaak, die graag hard willen werken) een deel van de dag aan het schuren slaat, stoffen, kwasten spoelen, gronden misschien. Leuk, ja. Misschien ook wel voordelig, want al dat werk hoef jij zelf niet te doen en de tijd kun je aan het lakwerk besteden. Maar vooral leuk. Je praat eens over iets anders, hoort eens andere muziek (niet te lang en niet te hard, alsjeblieft!)

En, natuurlijk: je laat jongelui kennismaken met een prachtig beroep. Denk niet alleen aan vmbo’ers maar misschien wel juist aan havo- en vwo-gastjes. Je weet nooit hoe een leven loopt. Ik ken genoeg mensen met een ‘hoge’ opleiding die uiteindelijk met hart en ziel voor een ambacht kozen. Heel vaak was het zaad voor die keuze gestrooid in hun jeugdjaren.

Over Jan Maurits Schouten

Jan Maurits Schouten (1965) is getrouwd, 'heeft' twee kinderen. Studeerde aan de Hogeschool Arnhem en de Radboud Universiteit Nijmegen. Werkte voor verschillende vakbladen. Regisseerde bedrijfsfilms. Liefhebbert in de literatuur. Hoofdredacteur van SchildersVakkrant sinds 2000.

Bekijk alle berichten van Jan Maurits Schouten

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.