Blog

Er zijn mensen die mij in pb’tjes prikkelen om mijn positie duidelijker te formuleren: wat denk ik van ‘de’ verffabrikanten en ‘de’ chemie? Gaat het nog goedkomen met de wereld als we het aan de gekende verfmerken overlaten?

Verwacht van mij nu geen simpel ‘ja’ of ‘nee’ op de vraag hierboven. Die is natuurlijk ingegeven door mensen die daar eigenlijk geneigd zijn ‘nee’ op te zeggen, maar bij doorvragen ook weer niet zo radicaal zijn als ze zelf in eerste instantie dachten.

Kijk: komt er een overheidsingrijpen, bijvoorbeeld een overheidsbureau voor de toebedeling van fossiele grondstoffen, dan is elke fabrikant die nog verf maakt op basis van aardolie in de aap gelogeerd. Want toon maar eens aan dat verf zó belangrijk is dat daar de overblijfselen van dinosauriërs en hun bossen aan mogen worden opgeofferd. En toon maar eens aan dat er geen andere manier te bedenken is om hout, steen, metaal te beschermen en te verfraaiien, en als je dat, tegen de verwachting in, blijkt te kunnen, toon dan maar eens aan dat het beter is om kostbare olie op te werken tot een laagje polymeer dat een paar jaar houdt dan om dat steen, hout, metaal dan maar tot de natuur terug te laten vervallen.

Zo. Die is wel scherp, he? Maar ondertussen zijn ‘de’ verffabrikanten zich al wel degelijk bezig aan het houden, en intensief ook, met de komende transitie. Al minder en minder fossiele resten zitten er in uw dagelijkse blikje verf, al meer en meer zijn het uit hernieuwbare grondstoffen gewonnen stoffen.

Daarbij zijn ‘ze’ allemaal, ja allemaal, ook doodgewoon gebonden aan de stand der wetenschap en de knapheid van de koppen bij de toeleverende industrie, de pigmentendraaiers, de bindmiddelknutselaars. Grote chemische bedrijven waar de roep om duurzaamheid en als een martktrend gezien wordt waar op in moet worden gespeeld, anders doet de concurrent het wel.

OK, ik was pas bij een verffabriek in een niet te ver buitenland, en daar was duurzaamheid van verf toch echt nog steeds iets dat ze reserveerden voor hoe lang het spul bleef zitten. En ik was bij een verfimporteur in ons eigen land die spul verkoopt dat alleen maar van perenazijn en leem gemaakt schijnt te zijn. Ik schrok een beetje van de eerste, en zie de beperkingen heus wel van de tweede.

Naar mijn mening zijn fabrieken nodig. Als elke schilder weer met ossenbloed en eigeel gaat staan klooien in zijn schuurtje zijn we op een bepaalde manier ook bezig met verspilling. En lopen we de kans dat er hier een lepel wit van het zink doorheen gaat, daar een scheut peutroleum. Fabrieken heb je nodig omdat je dan maar één keuken hebt waar een bevredigend recept voor alle eters gekookt wordt: efficiënt, effektief en kostenbesparend, ook milieukosten.

Met een deskundige die er bovenop zit heb ik het er wel eens over: de traditionele bindmiddelproductie is inmiddels zó uitgekiend en efficiënt, dat het voor alternatieve manieren om tot polymeren te komen bijna niet om tegenop te boksen is: je bent langere tijd meer kapitaal, energie, co2-uitstoot kwijt om polymeren te rijgen op een heel ander ‘platform’ en wie gaat dat betalen?

Wat goed is: de trend is onmiskenbaar, de dreiging van schaarste, vervuiling en overheidsingrijpen geeft het extra vaart: er wordt allerwege aan duurzamer verf gewerkt.

Op dan de huidige verfindustrie degene zal zijn die de transitie zal gaan vormgeven? Dat is maar helemaal de vraag. Er kunnen gekke dingen gebeuren. Zoals inderdaad de vraag waarom we eigenlijk kostbaar polymeer zo mooi vinden op onze kozijnen en of we niet beter af zijn met verduurzaamd hout. Of dat een start-up hét idee ontwikkelt om microbots zelfstandig over onze gevels te laten kruipen die doorlopend kale plekken ter plekke met nanocoating repareren… ik zeg het maar. In tijden van transitie is er kans op ‘gamechangers’. Maar, tegenover revolutionairder ingestelde mensen zou ik willen aanvullen: die kans dat alles op zijn kop gaat is er, maar om de verandering te bereiken hóeft dat niet.

Over Jan Maurits Schouten

Jan Maurits Schouten (1965) is getrouwd, 'heeft' twee kinderen. Studeerde aan de Hogeschool Arnhem en de Radboud Universiteit Nijmegen. Werkte voor verschillende vakbladen. Regisseerde bedrijfsfilms. Liefhebbert in de literatuur. Hoofdredacteur van SchildersVakkrant sinds 2000.

Bekijk alle berichten van Jan Maurits Schouten

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.