Op elkaar passen • SchildersVAK.nl Ga naar hoofdinhoud

Op elkaar passen


‘Pas goed op elkaar’ zeggen de boven ons gestelden. En hoe dat moet maken ze ons steeds meer duidelijk. Maar het moet ook vooral uit ons zelf komen. Zeker als we, zoals de schilders, nog volop in de openbare ruimte zijn.

Er is een snel groeiende kloof tussen twee tot drie groepen Nederlanders aan het ontstaan. Je hebt een grote groep mensen ‘in de frontlinie’, we kennen allemaal de beelden van de mensen in de zorg (en we kennen allemaal wel minstens één persoon die in de zorg werkt). Zij gaan dagelijks naar hun werk, dat met het uur zwaarder wordt, fysiek en mentaal, en wier leven en handelen volkomen beheerst worden door maatregelen die hen moeten beschermen tegen infectie: in pak, uit pak, masker op, kap op, masker af, kap weg, handschoenen uit, handen wassen, nieuw pak aan, nieuw masker op… aan een stuk door.

En dan heb je de massa van de bevolking, miljoenen mensen, die in feitelijke lock-down zitten. We hebben er, behalve bij de geïnfecteerde gezinnen die in ‘zelfquarantaine’ zitten, nog helemaal geen naam voor. Maar die mensen zetten dus vrijwel geen stap buiten de deur en gaan in onwezenlijke oorlogstoestand naar de supermarkt. De angst voor besmetting is groot bij veel van de mensen. Net als de verveling. Al tref ik er, via de moderne communicatiemiddelen, ook veel onder aan die vooral bezig zijn om de wereld van na de crisis zakelijk zo gunstig mogelijk weer op te pakken.

En dan heb je de paar miljoen mensen voor wie het werk gewoon doorgaat. Zoals de schilders. Ik maakte gisteren een rondgang langs een aantal van hen. Ik mag zoiets, mijn beroep, journalist, staat op de lijst van vitale beroepen. Het eerste wat me opviel is dat de wegen wel rustiger zijn, maar eigenlijk helemaal niet zo rustig als je misschien zou verwachten. Niet alleen vrachtwagens met nu en dan een ambulance of een politiewagen, nee, duizenden particuliere auto’s zijn onderweg. Kennelijk maken veel mensen een ritje, bezoeken ze met maximaal drie mensen andere gezinnen, zijn ze van winkel naar winkel aan het hamsteren of hebben we toch veel meer mensen die ergens midden op de dag op hun werk moeten zijn dan je zou denken.

Ten tweede viel me op dat de schilders die ik sprak veelal wel doordrongen zijn van de corona-ernst. Zoals iedereen kennen zij ook mensen die in de zorg werken of zelfs mensen die corona hebben. Er wordt dus met zorgvuldigheid gewerkt: geen handen schudden, niet vlak bij elkaar staan, etcetera. Ik zou iedereen wel op het hart willen drukken: blijf erover nadenken. Als je een tafel vrijmaakt voor een collega om te lunchen, wie haalt er dan eerst een reinigingslapje overheen? Moet steeds iedereen aan die deurklink zitten of kan die deur ook open? Hoe gooi je je handschoenen weg en is dat safe? Je kunt op alle slakken zout leggen, en ik denk ook dat je dat moet doen. Wat je zelf overdreven vindt is dat eigenlijk meestal niet. Niet met een virus dat 1,5 meter kan vliegen, dat een paar uur op oppervlakken overleeft en dan de volgende ziek kan maken.

En: zeker als je aan huizen werkt waar bewoners of gebruikers zijn: besef je dat jij in een heel andere mentale staat kan zijn dan die bewoners: zíj zitten de hele tijd hermetisch afgesloten te skypen en door het griezelnieuws te scrollen, jíj rijdt rond in je wagen, komt bij de groothandel, staat lekker in het zonnetje je ding te doen. Let op dat je elkaar nog blijft begrijpen: pas dus goed op elkaar.


Deel via:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.


CNV en Doorzaam helpen flexwerkers met geldzorgen

Inschrijving opleiding Erfgoed Schilderen geopend

Glasstec verplaatst naar juni 2021

Hoofdvestiging Bevela verhuisd in Utrecht

SchildersVAKTV | Buurt loopt uit voor muurschildering


Naar archief >