Blog

Nu is het zo dat ik sinds een paar jaar lid ben van een fotoclub. Erg leuk en leerzaam. We hebben ook een werkgroepje waar je van alles kunt leren over Photoshop. Voor mij persoonlijk dus een heel fijn clubje.

Een zeer gewaardeerd lid van onze club.

Op onze club zit Ab. Een geweldige fotograaf. Maakt waanzinnige sfeerfoto’s. Technisch en beeldend helemaal top en allemaal in zwart-wit. Een keer heeft hij één kleurenfoto laten zien. Ook prachtig, maar hij was alleen in kleur omdat hij wel zag dat deze foto juist kleur de kwaliteit van de foto bepaalde en een vertaling in zwart-wit geen succes was. Maar dit is wel de enige kleurenfoto die we in al deze tijd van hem gezien hebben.

Denken in zwart-wit.

Ab denkt in zwart-wit. Dit is geen kenmerk van zijn persoonlijkheid want het is een zeer sympathieke aimabele man. Hij kijkt door zijn lens en ziet grijswaarden. Lichte en donkere partijen, de nuances en op welke wijze deze de sfeer en de compositie bepalen. De rest van de kwaliteit is techniek.

Ik denk in kleur.

Vanuit mijn professie denk ik uiteraard in kleur. Ik kan voor Ab zijn foto’s een grote waardering hebben, maar zelf kan ik het niet. Als ik een foto gemaakt heb en deze in zwart-wit wil vertalen dan blijft er niets van over. Mijn foto’s zijn dus altijd in kleur. Behalve één. Net zoals bij Ab heb ik een foto gemaakt waar kleur geen meerwaarde had. Een foto van de Drunense duinen. Vorig jaar ben ik hier samen met een mede clublid foto’s gaan maken. Natuurlijk in kleur, maar het resultaat in kleur was ronduit miserabel. Ik heb toen één foto omgezet in zwart-wit. Het resultaat zie je hiervan op de foto.

Kijk op de wereld.

Het is wel merkwaardig dat de manier waarop we kijken bepalen hoe we de wereld om ons heen vertalen in foto’s. Verder is overigens niemand van de clubleden zo uitgesproken in zijn fotografische uitingen als Ab en mijn persoon. Persoonlijk ben ik ook van mening dat ik ook niet moet streven naar het maken van mooie zwart-wit foto’s. Mijn fascinatie voor kleur is dermate groot dat zwart-wit voor mij een brug te ver is. 

Over Marijke van Loon

Marijke van Loon is zelfstandig gevestigd kleur- en belevingsspecialist (www.marijkevanloon.nl  www.vanloonkleuradvies.nl) en aangelsoten bij de Stichting Kleurenvisie, voorheen de Nederlandse Vereniging van Kleurenstudie (NVVK) Zij adviseert particulieren, architecten, onderhouds- en schildersbedrijven, maar voornamelijk gemeenten, instellingen en corporaties op het gebied van kleurgebruik in het in- en exterieur. Van Loon ziet 'kleur als visueel geluid'. Zij geeft workshops in kleur, kleurpsychologie en beleving. Marijke geeft regelmatig lezingen over Kleur, mens en beleving.

Bekijk alle berichten van Marijke van Loon

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.