Blog

‘Weet u wat het is met aan land zijn?’ laat Simon Carmiggelt in een van zijn verhalen een zeeman met heimwee zeggen; ‘je kan er niet kijken.’ Ik heb altijd hetzelfde gevoel met het vakonderwijs. Maar als je iets niet begrijpt wil dat niet zeggen dat het weg moet.

In de basis is het allemaal niet zo moeilijk: op het vmbo krijg je interesse in schilderen. dat lijkt je een fijn beroep. Dan kies je na je vmbo-diploma dus voor een BOL-opleiding op een roc of voor een BBL-opleiding via én een roc én een samenwerkingsverband of én een roc én een apart schildersbedrijf. 

Zo ver is het wel te volgen. Dat er roc’s zijn die helemaal geen schilderopleiding hebben, en dat er samenwerkingsverbanden zijn die roc-leerkrachten min of meer inkopen of zelfs op de loonlijst hebben en dat er tal van samenwerkingsverbanden zijn in allerlei vormen, al dan niet aaneengeknoopt als Schilder^sCool of juist niet… laten we dat even vergeten, de lijn is duidelijk.

Voor mij wordt het pas echt een kwestie van ‘je kan er niet kijken’ als we het over onderwijsbeleid hebben, financieringsstromen, examineringen, lesprogramma’s en lesstof. Dat zijn namelijk allemaal dingen die aan veranderingen onderhevig zijn en bepaald worden in allerhande samenwerkingsvormen. Tussen leerlingen en leraren, tussen werkgevers en werknemers, door ‘het’ onderwijs: onderwijsambtenaren, plaatselijke instellingen, vertegenwoordigers van ‘het’onderwijs… ik heb sterk de indruk dat bijna niemand ‘er kan kijken’, en wie wél doorheeft hoe het zit het niet goed uit kan leggen.

Omdat het om processen gaat, niet om harde afsrpaken, omdat bedoelingen anders geformuleerd worden dan ze bedoeld zijn, omdat mensen andere dingen bedoelen te zeggen dan verstaan wordt. En omdat het om belangen gaat, heel vaak. Het belang van het kind, de leerling, natuurlijk. Maar ook om het belang van de branche, de school, en niet zelden het belang van de eigenwaarde van de betrokkene.

Het zakenleven, vooral het mkb, kan daar slecht mee omgaan. In zaken ben je alleen soms en dan meestal alleen tijdelijk gebaat bij vaagheid en onduidelijkheid. Maar over het algemeen heb je meer aan helderheid en strakke afspraken. En anders zorgt de markt zelf er wel voor dat de dingen duidelijk worden. Waar ‘je niet kan kijken’ staat een bos, en ondernemers hebben de neiging om als een bos in de weg staat naar het kapmes te grijpen: vrij zicht!

Maar of dat altijd kan, of wenselijk is… het Bedrijfschap Schilders was nog relatief overzichtelijk, feitelijk een instelling van werkgevers en werknemers met een beetje overheid erbij, die daar eigenlijk geen trek meer in had. Dan is het makkelijk de stekker er uittrekken. Maar bij onderwijs… waar zit het snoer, waar zit de stekker, en… we willen niet dat het schildersvakonderwijs verloren gaat, toch?  

Over Jan Maurits Schouten

Jan Maurits Schouten (1965) is getrouwd, 'heeft' twee kinderen. Studeerde aan de Hogeschool Arnhem en de Radboud Universiteit Nijmegen. Werkte voor verschillende vakbladen. Regisseerde bedrijfsfilms. Liefhebbert in de literatuur. Hoofdredacteur van SchildersVakkrant sinds 2000.

Bekijk alle berichten van Jan Maurits Schouten

2 reacties op “Het onderwijs

  1. Bas schreef:

    Een vak gaat nooit verloren. Maar ja, dat onderwijs. Hoe kun je meten wat een leerling moet weten. Zijn dat kruisjes, vinkjes op eindeloze verslagen of wat ie uiteindelijk maakt met zijn handen. Als we eens ophouden met het vernieuwen van onderwijsmethodieken en al die nutteloze administratie hebben we misschien weer tijd om onze leerlingen nog iets leren.

     

    Deze laatste verzuchting slaakte een onderwijsmedewerker tijdens mijn koffiepauze toen ik hun huis aan het schilderen was.

  2. rob van dijk schreef:

    Beste Jan Maurits,

    Helemaal mee eens, tenminste…….als ik goed door je blog’ heengekeken’ heb!
    Savantis, Schilders^Cool, Spossen en ROC’s, het moet allemaal één instituut worden, met Savantis als kenniscentrum (didactisch, vakinhoudelijk, administratief en opleiding ‘leermeesters/examinatoren).
    De jongens en meisjes ‘zien’ ook door de bomen het bos niet meer!

    Daarbij is het wenselijk dat er taalcursuussen aangeboden worden binnen die opleidingen voor de mensen uit de MOE-landen, omdat er geen ‘vergezicht’ voor nodig is om te constateren dat we over enkele jaren, wanneer de economie er weer beter voorstaat, we zo’n enorm tekort aan vakkrachten hebben dat we deze mensen echt nodig hebben!
    De enorme achterstand van onderhoud aan vastgoed in Nederland is zó dramatisch opgelopen dat we over 2 jaar waarschijnlijk 100.000 handen tekort komen (bouwbreed).
    Dan is het maar beter nu al aan aangepaste opleidingstrajecten te werken om het hele probleem van oneerlijke concurrentie en wildgroei te kanaliseren en terug te dringen. Dit soort transities begint altijd met de bekende ‘druppel’……. Een utopie?
    Maar zolang bovenstaande organisaties niet op 1 lijn zitten blijft het ook trekken aan een dood paard! De nederlandse VMBO-ers ‘zien’ het ook niet meer!

    Beter staren naar de ‘Einder’ dan naar de ‘Navel’ !

    Overigens, ……mooi schilderweer.
    Rob van Dijk

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.