Blog

In korte tijd sprak ik een aantal ondernemers van schildersbedrijven (vastgoedonderhoudsbedrijven, maar met het hart bij schilderwerk) die me vertelden dat ze dwars door de crisis gegroeid waren. En ik ving het een en ander op over prachtbedrijven die de branche de laatste tijd ontvallen zijn.

Van een paar wist ik het, van een paar verbaasde me het niet, en van weer andere namen van omgevallen bedrijven keek ik op: prima schildersbedrijven met een geweldige reputatie in schilderskwaliteit, die de crisisjaren niet goed doorgekomen zijn. Er zijn er doorgestart, jij en ik weten niet eens dat ze het zwaar hadden. Er zijn er overgenomen al dan niet na een faillissement en daarna onder de oude, gerespecteerde naam doorgegaan en er zijn er van de aardbodem verdwenen (maar de gezichten van die bedrijven zie je dan opeens weer opduiken op het bedrijfsbureau of op de werkvloer van een bedrijf dat het wel gered heeft)

Wie het breed ziet, wat vlees op de botten heeft en de juiste contacten, kan dezer dagen slagen slaan, het bedrijf uitbreiden, danwel met mensen die plotseling langs de weg lopen, hetzij met bedrijven die op omvallen staan en maar wat graag willen verkopen. Helaas zitter er ook opkopers op de markt, die wel geld hebben maar geen verstand van schilderen. Die houden de boel draaiend tot er een serieuze koper komt en drijven zo de prijs op, maar laten kostbare maanden, jaren soms, verloren gaan.

Wie heeft het nu nog steeds zwaar, nu het werk weer op de sector toestroomt? In ieder geval wie zijn back-office niet op orde heeft. Want je kan wel aan de voorkant als een druk baasje bezig zijn, als je aan de achterkant niet weet wat je daarmee verdient en wat je uitgeeft, dan kan het zomaar elke dag gebeuren dat de schatkist leeg is. Ben je geen administratieve held, huur er dan een in.

En dan de bedrijven die de boel hebben laten vergrijzen. Geen jonge schilders erbij, want ‘in onzekere tijden kun je niemand nieuw aannemen’, maar ook geen mensen buiten gezet, want ‘waar vind je nog zulke vakmensen tegenwoordig’. Dat is een zichzelf versterkende redenering die ervoor zorgt dat je samen door de tijd gaat, maar op het eind gaan de schilders met pensioen, maar de baas zit zonder inkomen.

Hadden al die middelgrote bedrijven zich op RGS en corporatiewerk moeten storten? Dat is lang niet voor iedereen het recept. Wel is er veel werk verloren gegaan voor schilders die in aanbesteding werkten. De corporaties zijn immers, na eerst in de crisis juist sterk te gaan aanbesteden, opeens massaal hun bezit in RGS gaan onderbrengen. De grote vastgoedonderhoudsbedrijven horen altijd tot de ‘partners’ in zo’n contract. De gewone schilders maar zelden.

Toch heb ik het idee dat veel bedrijven die in de crisis groeiden het ook gewoon van kwaliteit hebben kunnen hebben. Van particuliere opdrachtgevers, beleggers, VvE’s. Er ís wel geld in dit land en er móet gewoon onderhoud gepleegd worden. En er zijn ook nogal wat teleurgesteld in kwaliteit van andere bedrijven. Waar jij met jouw bedrijf service, betrouwbaarheid, kwaliteit, duurzaamheid tegenover kan stellen. Gewoon heel erg je best doen, dus eigenlijk. Makkelijk toch?

 

Over Jan Maurits Schouten

Jan Maurits Schouten (1965) is getrouwd, 'heeft' twee kinderen. Studeerde aan de Hogeschool Arnhem en de Radboud Universiteit Nijmegen. Werkte voor verschillende vakbladen. Regisseerde bedrijfsfilms. Liefhebbert in de literatuur. Hoofdredacteur van SchildersVakkrant sinds 2000.

Bekijk alle berichten van Jan Maurits Schouten

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.