Blog

Bij mij thuis kijken we wekelijks als echte ramptoeristen naar ‘Dreamschool’, het programma waarin drop-outs verteld wordt dat ze kunnen veranderen. De meeste vooruitgang zie je bij lui die de handen uit de mouwen steken.

Het is een afglijdend seizoen, dit keer. Ik denk dat het eindfeest deze keer wel zal slagen, maar kinderen waarvan je halverwege dacht: ‘dat zieltje gaat gered worden’, zie je weer in hun schulp kruipen. Voor wie ‘Dreamschool’ niet kent: drie weken lang wordt een groep jongeren, -stuk voor stuk met vreselijke verhalen over slechte of afwezige ouders, vechtpartijen, kwade vrienden, schoolproblemen en blowen, heel veel blowen-, onder leiding van bokskampioen Lucia de Rijke en superleraar Eric van ‘t Zelfde, onder handen genomen door gastdocenten die ze proberen te confronteren met hun eigen psychologische barriéres en ze tegelijk laten zien wat er ng voor toekomst voor ze open ligt. Als ze maar willen.

Dit seizoen gaat het helemaal mis met het groepsproces en ik wil niet roddelen, maar ik weet precies aan welke deelneemster dat ligt. Maar dat terzijde. Wat me opvalt aan de gasten en de activiteiten is dat de insteek vooral vaak intellectueel is: de kinderen worden uitgedaagd om te praten, te discussieren en te debateren. En daarnaast zijn er uitdagingen die fysieke grenzen opzoeken maar dan steeds met een geestelijke component. Bijvoorbeeld: zware zakken sjouwen en dan kijken naar welk verzetsgevoel dat in je wakker roept en dan de confrontatie met dat gevoel aangaan, ben je er nog?

Terwijl… toen de groep kookles kreeg zag je een paar jongeren daar helemaal blij van worden. En toen ze moeste tuinieren kregen er daar ook goede zin van. En de jongen die in dit seizoen het meeste opleeft vindt het gaaf om aan decors te bouwen, met name het sleutel- en sleurwerk, niet per se het ontwerpen…

Ik wil best geloven dat veel van de deelnemers ‘eigenlijk’vwo had kunnen doen en daarna is ‘afgezakt’ naar vmbo-kader voor het echt outdroppen begon. En dat je dan de neiging krijgt ze op die intellectuele capaciteiten aan te spreken. Maar, hee: van een beetje hard werken, handen uit de mouwen, uren maken en werk verzetten kun je ook heel blij worden en het vraagt ook veel slimheid. Ik mis, kortom, op die Dreamschool nogal de ambachtelijke beroepen, waarbij schilderen, naar mijn idee, een van de meest perfecte is. Juist omdat je er zo heerlijk in kunt schakelen van lekker fysiek veel vierkante meters sauzen tot supernetjes besnijden en lakken. Of van plamuren en repareren tot sjabloneren en tamponeren.

En weet je wat zo leuk is? Er zijn, juist in de schildersbranche heel veel ‘Dreamschools’: plekken waar het niet uitmaakt waar je vandaan komt of wat je achtergrond is, maar waar je lekker een vak mag komen leren. Hulde aan al die zij-instroominitiatieven door het hele land. Zet ‘m op met zijn allen!

Over Jan Maurits Schouten

Jan Maurits Schouten (1965) is getrouwd, 'heeft' twee kinderen. Studeerde aan de Hogeschool Arnhem en de Radboud Universiteit Nijmegen. Werkte voor verschillende vakbladen. Regisseerde bedrijfsfilms. Liefhebbert in de literatuur. Hoofdredacteur van SchildersVakkrant sinds 2000.

Bekijk alle berichten van Jan Maurits Schouten

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.