Blog

Nee, dit wordt geen deprimerend verhaal over onverzekerde zzp’ers, maar juist over de mogelijkheden die veel zelfstandige schilders in zich hebben. Zouden zij het schildersvak gaan redden?

Ik kom erop na een gesprek met een zelfstandige schilder die ik zelf als ‘in de kracht van zijn leven’ zou willen omschrijven, maar die stiekem ongeveer mijn leeftijd heeft, dus over een jaar of vijftien van zijn aow en zijn verplichte schilderspensioen mag gaan genieten. Dat dat pensioen geen vetpot is, zeker voor zzp’ers die zodra ze het konden voor een minimale inleg kozen staat hier even buiten. Of toch niet: als zzp’er die nog redelijk recht van lijf en leden is, geen hekel heeft aan zijn vak en graag wat wil bijverdienen staat je niets in de weg om na je 67-ste of 70-ste nog een tijdje door te trekken.

Waar het me dit keer wel om gaat: die schilder is, na jaren naar volle tevredenheid in zijn eentje gewerkt te hebben, en daarna met min of meer ‘vaste’ uitzendkrachten, nu op zoek naar personeel. Want: werken met zijn tweeën is leuker dan alleen. Want: uitzendbureau’s kosten ook duur. Want: al jaren werk genoeg en eigenlijk teveel voor een man alleen. Want: het vak moet behouden blijven en voortgezet. Deze zzp’ers is ook al leerbedrijf geworden. Maar met stagaires verzet je geen bergen, dat kost je in het gunstigste geval geen geld, maar altijd wel extra moeite.

Ik loop nu een jaar of twintig in deze branche rond. Toen ik begon had je zo goed als geen zzp’ers, nu maken ze de meerderheid uit. De typische zzp’ers die ik tegenkom begint na een ruim decennium werken voor bedrijven of uitzendbureau’s voor zichzelf, zo eind twintig, midden dertig (alle uitzonderingen daargelaten). Dat betekent dat de eerste schilder-zzp-golf nu de vijftig begint aan te tikken: tijd om terug en vooruit te kijken.

Je kunt natuurlijk prima blijven doorwerken als zelfstandige, en het wat rustiger aan doen als je van de staat en het pensioenfonds maandelijks een bedragje krijgt. Je kunt ook, als je merkt dat de eenzaamheid op je begint te wegen, als je te vaak klanten moet teleurstellen of als je niet meer met evenveel enthousiasme alleen je rolsteiger in elkaar zet, na gaan denken over een andere bedrijfsvorm.

Ik zie over een jaar of twintig een revolutionair nieuw type bedrijven ontstaan: een wat oudere vakschilder die de werken opneemt, de klantcontacten doet en de kwaliteit van dag tot dag bewaakt, met een groep schilders in dienst die de werken uitvoert, daarbij bijgestaan door een paar leerlingen en af en toe een inleenkracht.

Oh, wacht eens, zoiets bestaat geloof ik al een tijdje…

Over Jan Maurits Schouten

Jan Maurits Schouten (1965) is getrouwd, 'heeft' twee kinderen. Studeerde aan de Hogeschool Arnhem en de Radboud Universiteit Nijmegen. Werkte voor verschillende vakbladen. Regisseerde bedrijfsfilms. Liefhebbert in de literatuur. Hoofdredacteur van SchildersVakkrant sinds 2000.

Bekijk alle berichten van Jan Maurits Schouten

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.