Blog

Is me dat toevallig, hoor ik het in één week van twee kanten. Maar ik hoorde het wel vaker: schilders in loondienst lijken minder om hun gezondheid te geven dan schilders met een zaak. En daar horen hun werkgevers bij.

Een tijdje geleden al een interview gedaan met een directeur-eigenaar van een middelgroot schildersbedrijf die een best wel vergaand veiligheidssysteem aan het invoeren was. Niet alleen op de plekken waar een van zijn opdrachtgevers dat van hem eiste (wegens kabels met onvoorstelbaar zware stroomkracht dicht in de buurt), maar overal. Omdat hij het niet kon hebben dat er iemand in zijn bedrijf tijdens het werk iets zou overkomen. Hij wilde het niet moeten komen zeggen bij de vriendin of echtgenote: ‘Er is hem iets vreselijks overkomen’. Ook die werkgever had het er al over dat hij vaak het idee had dat hij meer gaf om de gezondheid van zijn mensen dan zijn mensen zelf.

En van de week sprak ik een zzp’er. Die vertelde dat toen hij nog een loondienst werkte elk jaar wel iets brak, voornamelijk met sporten. ‘Je beurde je geld toch wel’, wat hij deed voor sport heb ik hem eigenlijk niet gevraagd, maar ik schat hem op een motorrijder. Nu brak hij nooit meer wat, die schilder. Niet alleen omdat hij zich dat als onverzekerde (en onverzekerbare) zzp’er niet kon veroorloven, maar ook omdat hij het niet meer wílde. Schilderen vond-ie gewoon te gaaf. En hij kon zijn klanten toch niet laten zitten?

En alweer een werkgever, die het idee had dat hij meer om de veiligheid en gezondheid van zijn personeel gaf dan de mensen zelf. Er was pas bij iemand die net met pensioen was een ernstige ziekte vastgesteld. Vond-ie vreselijk. Dan geeft het niet dat je er aan ontsnapt om twee jaar door te moeten betalen. Dan zit je met medemenselijkheid over iemand waar je jarenlang om gegeven hebt.

Mensen die mij kennen weten dat ik niet bepaald het sportieve type ben. Dat is te zeggen: misschien wel, daar ergens onder al dat weefsel, wie zal het zeggen. Dus wie ben ik om het over een gezonde levensstijl te hebben? Het is tenminste wel zo dat hoewel ik ook een loonslaaf ben, ik het haat om tijdens werkdagen ziek te zijn. Omdat ik het werk voor jullie te leuk en te belangrijk vind. Omdat ik elke dat weer wil weten hoe het verder gaat, en er bij wil blijven. Omdat ik me in grote mate eigenaar van mijn werk voel.

Natuurlijk: check-ups, coaching, levensstijladviezen… er zijn nog altijd mensen die denken dat een sigaretje geen kwaad kan of dat je beter wit brood kunt eten dan bruin of dat autorijden ook een sport is. Fijn als die mensen een opkontje kunnen krijgen, een ‘red pill’ om anders naar hun leven te gaan kijken.

Maar veel andere mensen geven weinig om hun gezondheid omdat ze zich als inwisselbaar ervaren, onbelangrijk, ongezien. Wat zou je om jezelf omzien als een ander dat niet doet? Als je gezondheidsbewuste collega’s wil, moet je met zelfbewustzijn beginnen….

Over Jan Maurits Schouten

Jan Maurits Schouten (1965) is getrouwd, 'heeft' twee kinderen. Studeerde aan de Hogeschool Arnhem en de Radboud Universiteit Nijmegen. Werkte voor verschillende vakbladen. Regisseerde bedrijfsfilms. Liefhebbert in de literatuur. Hoofdredacteur van SchildersVakkrant sinds 2000.

Bekijk alle berichten van Jan Maurits Schouten

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.