Blog

Pfoeh… in korte tijd weer eens een paar mensen gesproken die hoog in de boom zitten van het vastgoedonderhoud in Nederland. Mensen die veel met elkaar praten over processen en indicatoren en regie en risico’s. En die bijzondere dingen realiseren en waarschijnlijk de sleutel gaan vinden voor de grote renovatiewals die over ons land gaat walsen.

 

En ondertussen spreek ik ook doorlopend schilders die mooi werk staan te maken op schilderprojecten. Mannetjesputters in hun eigen recht. Schilders die nooit voor een woningcorporatie willen werken. Want daar begint het grote verschil tussen ‘gewone’ schilders en vastgoedonderhoudsbedrijven, heb ik wel eens de indruk. Ik ken een paar schildersbedrijven die veel bouwkundig werk doen voor corporaties en dus tegen die vastgoedonderhoudsbedrijven aanhangen maar al dat RGS- en VGO en KIB-gedoe maar onzin vinden. Ik ken ook bedrijven die heel innovatief met assetmanagement en key indicators bezig zijn en toch niet voor corporaties werken. Maar gemiddeld ligt zo toch wel de scheiding: woningcorporaties… vastgoedonderhoud/geen woningcoproraties…schildersbedrijven.

Het is logisch dat veel denkkracht en ontwikkelingsvermogen en innovatie en, niet te vergeten, geld, op dit moment in dat vastgoedonderhoud gaat. Zeker als het over de grote renovaties gaat, waar de corporatiesector nu als eerste heel hard aan gaat trekken: in 2050 alle woningen van het gas af. Ongelooflijk dat ze dat hebben durven beloven! Alle lof, en alle reden om met zijn allen te proberen dat waar te maken.

Ondertussen staat de schildersmarkt natuurlijk ook niet stil. Er is weer meer geld onder de mensen dus er mag weer geschilderd worden, en dan niet van zo-zo en als het maar goedkoop is, maar meer van: schilder we verwachten wel wat moois voor ons geld. Dat vraagt om vakbekwaam, getalenteerd personeel met veel sociale skills en inlevingsvermogen. Mannen en vrouwen die een deur kunnen laten glanzen, een bijzonder behang kunnen plakken, en niet beginnen te zuchten als mijnheer of mevrouw het rood in de achterkamer toch liever groen wil.

Kwalitatief goede schilders willen allebei de bedrijven. Wat betreft de zachte factoren stemmen ze misschien nog wel het meest overeen. Want ook in corporatiewereld moet er worden samengewerkt en goed omgegaan met de klant. Maar technisch: een mooi stuk schilderwerk, echt mooi, van ahhh… heb ik in de corporatiewereld bijna nog nooit gezien. Veel uitval van vaklui in vastgoedbedrijven zijn schilders die nu eens echt kwaliteit willen leveren, het liefst in regie. Die beginnen voor zichzelf.

Dit gezegd hebbende heb ik een uitdaging: corporatiewerk van topkwaliteit. Zou het bestaan? Een kans om het bewijzen is om mee te doen aan de Nationale SchildersVakprijs. Inzenden kan vanaf nu.

 

Over Jan Maurits Schouten

Jan Maurits Schouten (1965) is getrouwd, 'heeft' twee kinderen. Studeerde aan de Hogeschool Arnhem en de Radboud Universiteit Nijmegen. Werkte voor verschillende vakbladen. Regisseerde bedrijfsfilms. Liefhebbert in de literatuur. Hoofdredacteur van SchildersVakkrant sinds 2000.

Bekijk alle berichten van Jan Maurits Schouten

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.