Blog

U heeft misschien wel de film De gelukkige huisvrouw gezien waarin De aantrekkelijke Lea Meijer, gespeeld door Carice van Houten geniet van haar huwelijk met de vermogende Harry, gespeeld door Waldemar Torenstra. Na een zware bevalling belandt Lea in een neergaande spiraal, een psychose. Zij wordt opgenomen in een psychiatrische inrichting.

Nog een film.

Heeft u ook de film One Flew Over the Cuckoo’s Nest gezien? Een indrukwekkende film. Het is verfilmd naar een boek van Ken Kesey uit 1962, en geregisseerd door Miloš Forman in 1975. Het verhaal gaat over de herrieschopper Randle P. McMurphy, een prachtige rol van Jack Nicholson. Hij heeft zich namelijk opzettelijk als geestesziek voorgedaan in de hoop zijn gevangenisstraf in relatief comfort uit te kunnen zitten. Deze klassieker speelt zich ook af in een psychiatrische inrichting.

De inrichting.

Als u zich beide films nog kunt herinneren dan kunt u waarschijnlijk de desolate omgeving van de inrichtingen nog wel voor de geest halen. Witte betegelde muren. Witte muren, en witte deuren en ramen. Nagenoeg geen kleur en alles hufterproof. Ik ben benieuwd of u dit als schokkend heeft ervaren of dat dit past in uw verwachtingspatroon van een psychiatrische inrichting?

Al vanouds zien deze inrichtingen er niet prettig uit. Maar dat was destijds met de zorg- en de ziekenhuizen idem dito. Voor wat betreft de zorg- en ziekenhuizen. Hier zijn we ons inmiddels van bewust dat een zintuiglijk prettige omgeving bedraagt  tot het genezingsproces en het welbevinden van de bewoner. Evenals  het werkplezier van de verpleging. Maar in de psychiatrie staan we volgens mij pas aan het begin van deze cultuuromslag.

 

Geen film.

Nu heb ik zelf een gesloten afdeling van psychiatrische instelling bezocht. Ik persoonlijk heb dit als zeer schokkend ervaren. De beelden uit de film de gelukkige huisvrouw waren hier nog heilig bij. Donkere sombere gangen, een versleten ‘huiskamer’ in sombere kleuren. Zonder een groot raam met een prettig uitzicht. Geen televisie. Die maken ze stuk was hierop het antwoord. Op de aftandse bank zat een bewoner een sigaretje te roken. De grauwe werkelijkheid was erger dan de film. Tenminste waar ik ben geweest.

Als je een mens als een beest opsluit mag je niet verwachte dat hij er gelouterd uit komt.

Nu is dit natuurlijk wel een hele boute uitspraak. Ik heb hem van een man wiens werkterrein het gevangenisleven is. Maar het gaat hier natuurlijk om de essentie van deze uitspraak. Het maakt in één zin duidelijk waar het om gaat. Ieder mens voelt zich beter en zal beter functioneren in een prettige menswaardige omgeving.

 

Het proces.

In de loop van de jaren komt er steeds meer onderzoek en bewijs dat onze omgeving deels ons gedrag bepaalt. Ons welbevinden en dus onze levenskwaliteit  beïnvloedt.  De laatste jaren horen we steeds meer over een healing en healthy environment. Deze term wordt in mijn optiek ook vaak onterecht gebruikt, maar het bewustwordingsproces komt in ieder geval wel op gang. Wat ik heb gezien is slechts een locatie. Dit geeft natuurlijk geen indicatie van de psychiatrie in Nederland. Ook in de psychiatrie heb ik mensen ontmoet met een duidelijke visie. Die het heel graag anders willen doen. Het besef komt gelukkig  wel op gang. Nu nog graag in de vierde versnelling.

Over Marijke van Loon

Marijke van Loon is zelfstandig gevestigd kleur- en belevingsspecialist (www.marijkevanloon.nl  www.vanloonkleuradvies.nl) en aangelsoten bij de Stichting Kleurenvisie, voorheen de Nederlandse Vereniging van Kleurenstudie (NVVK) Zij adviseert particulieren, architecten, onderhouds- en schildersbedrijven, maar voornamelijk gemeenten, instellingen en corporaties op het gebied van kleurgebruik in het in- en exterieur. Van Loon ziet 'kleur als visueel geluid'. Zij geeft workshops in kleur, kleurpsychologie en beleving. Marijke geeft regelmatig lezingen over Kleur, mens en beleving.

Bekijk alle berichten van Marijke van Loon

1 reactie op “De psychiatrische omgeving

  1. José schreef:

    Het is inderdaad vreselijk gesteld met de inrichting en interieur.

    Mijn schoonzusje is deze week opgenomen in een psychiatrische afdeling.
    Als iemand van een mooie inrichting hield was zij het wel.
    Ik ben er geweest en het ziet er meer uit als een gevangenis. En zo ervaart zij dit ook.
    Ze zegt dan ook , moet je die douche zien en die kleuren. (blauwe gordijnen, groene muren, oud meubilair, vooroorlogse douche etc) Er heerst totaal geen sfeer die bevordelijk kan zijn voor het genezingsproces.
    Ik ben al 30 jaar werkzaam in de gezondheidszorg, zie vele huizen en inrichtingen veranderen maar schrik hier vreselijk van.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.