Blog

Hoe meer ik me verdiep in de chroom-6 problematiek, hoe tegelijk somberder en optimistischer ik wordt; somberder omdat de inspanningen in geld en menskracht enorm zijn om de schade op te ruimen. Optimistischer omdat ik denk dat als er zóveel geld mee gemoeid is, er ook ruimte is voor nieuwe oplossingen.

Voor wie onder een steen leeft en alleen mijn blog leest: metaalconserverend Nederland is nogal in rep en roer nadat we er met zijn allen massaal achterkomen (wat we eigenlijk allemaal massaal wel wisten maar allemaal collectief verdrongen hebben) dat op bijna alle metalen objecten in de buitenlucht minstens een primer is gebruikt die chroom-6 bevat, soms de lagen erna ook nog. En dat als je zo’n ijzeren object (brug, viaduct, verkeerspaal, hekje) wilt gaan schilderen, je de hele boel moet afzetten met lint, daarna inpakken in krimpfolie, de boel op onderdruk moet zetten en jezelf in een wegwerpoverall met volgelaatsmasker moet hijsen om er aan de slag te kunnen.

En eigenlijk is iedereen het er massaal over eens (na daar massaal helemaal nooit over nagedacht te hebben) dat dat de enig manier is om te voorkomen dat je als werknemer superhoog risico loopt op hele nare ziektes.

Dus…

Moeten tal van conserveringsprojecten, waarvan er nu juist in deze tijd een heleboel op de markt komen, wegens vlak na de oorlog gebouwd en nu einde levensduur tenzij goed geconserveerd, voor dubbel zoveel geld met dubbel zoveel personeel (twee uur op, een uur af doen ze bij asbest) worden onderhouden dan begroot. Een zo goed als onmogelijke opgave. Wegens te weinig geld. Wegens te weinig personeel.

Dus…

Kan het haast niet anders of er moet een oplossing uit een totaal andere hoek komen. Verf verwijderen met inductie? Zou kunnen. Krijg je in ieder geval minder stof en haal je de verf er in plakken af. Je zou ook aan anders inpakken kunnen denken: die metalen onderdelen in een superdikke laag coating zetten, compleet afsluiten. Misschien wel niet iets tixotroops maar iets keramisch. Of, nog een idee, veel vaker kiezen voor afbreken van het object, maar wat doe je dan met de resten? Of zelfs een ombouw om de oude bruggen en palen maken en ze zo lekker laten staan, daarmee veranderd menig rank ‘kunstwerk’ in een lomper object. Maar goed, als je een beter idee hebt, laat het vooral weten.

Over Jan Maurits Schouten

Jan Maurits Schouten (1965) is getrouwd, 'heeft' twee kinderen. Studeerde aan de Hogeschool Arnhem en de Radboud Universiteit Nijmegen. Werkte voor verschillende vakbladen. Regisseerde bedrijfsfilms. Liefhebbert in de literatuur. Hoofdredacteur van SchildersVakkrant sinds 2000.

Bekijk alle berichten van Jan Maurits Schouten

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.