Komt een ondernemer bij de dokter..

Ja, zegt de dokter, als u in loondienst was dan had u morgen al op de operatietafel gelegen. Maar dat gaat u niet redden hé? Voor geen meter, antwoord de ondernemer. Tot eind augustus heb ik keiharde afspraken en dan heb ik er nog een paar die ik dit jaar echt niet kan teleurstellen dus vanaf begin oktober sta ik ter beschikking. Altijd hetzelfde gelazer met die ondernemers, verzucht de dokter.

Hoe is het met uw arm, vraagt de dokter. Kunt u die nog een beetje bewegen? Ja hoor, is het antwoord. Geen enkel probleem. Ik heb wat minder kracht maar ik voel nergens pijn. Ter controle zwaait de dokter de arm een paar keer op en heen en weer. De ondernemer knippert nog niet met zijn ogen en de dokter is gematigd gerustgesteld.

Ter verificatie van de diagnose vraagt de dokter een collega naar de spreekkamer te komen. Deze collega is schouderspecialist en heeft wijd en zijd grote faam verworven bij de behandeling van tobbende topsporters. Het ziekenhuis heeft zelfs een speciale afdeling voor de behandeling van sporters. Die afdeling is ook gehuisvest naast een groot zwembad dat de naam draagt van een Olympisch zwemkampioen. Daar werd ook de echo gemaakt die onomstotelijk aantoonde dat er een stukje pees onder het schouderdak was gescheurd.  

Nu is een echo maar een warrige inktvlek maar de heren waren onvermurwbaar. De pees was hoe dan ook zichtbaar beschadigd en die geneest echt niet meer uit zichzelf. Take it or leave it, is de boodschap, als de pees verder doorscheurd kunt u nog geen theekopje meer optillen.

De ondernemer overziet de situatie en vraagt enige bedenktijd. Je kan in toeval geloven of niet maar diezelfde week hoort hij het relaas over een collega die in hetzelfde schuitje zat. Ook ondernemer en ook eigenwijs. Hij liet de reparatie aan zijn schouder op zijn beloop. Dat ging fantastisch  mis en hij loopt nu nog met een mitella.

Wijs geworden besluit de ondernemer tot herstelwerkzaamheden over te gaan. Het enige minpuntje is de revalidatieperiode. De operatie is in een half uurtje gepiept maar voordat hij zijn arm weer redelijk normaal kan gebruiken, zo houdt de dokter hem voor, mag hij nog een maandje of drie met de fysiotherapeut stoeien. Au! Drie maanden? Nondekanarie! Als een zwarte wolk trekt een doemscenario voor zijn geestesoog. In een flits ziet hij zichzelf bedelend onder een brug.

Weerstand biedend aan het beeld van dit fatale eindstation ondergaat de ondernemer het ritueel van een moderne ziekenhuisopname: bloedprikken, hartfilmpje maken, medicijn gebruik screenen en familiekwalen natrekken. Aan het eind van de rit wacht het verlossende woord.

De anesthesie assistent die de operatie toelicht heeft een helder oordeel: de situatie is hopeloos maar niet ernstig. Schouderoperaties zijn heel gemeen. Als u de pijn echt niet meer verdraagt kunt u ook morfine krijgen. Dank u wel. Dat lucht op.

Monter verlaat de ondernemer het ziekenhuis via de draaideur. Hij maakt een klein rekensommetje. In oktober is de operatie. Dan duurt de revalidatie dus  maar twee maanden.

Toch nog mazzel dat de wereld volgens de Maya kalender in december vergaat.