Kokkari

Het leven van een schilder gaat niet altijd over rozen. Soms gelukkig wel. Vlucht HV0850 naar het Griekse eilandje Samos verliep vlekkeloos. Stipt 05.25 uur Amsterdamse tijd waren wij airborn en drie uur later raakten de vliegtuigwielen de landingsbaan van Samos Airport. Een uurtje later kronkelde het huurautootje ons door het berglandschap naar het pittoreske dorpje Kokkari.

 

 

 

We reden er eerst straal voorbij. Op de weg terug zagen we de afslag pas. Een onbekende maar behulpzame Nederlandse reisleidster wees ons de weg naar het steegje waaraan ons vakantieappartement moest liggen. Kokkari heeft geen straatnamen of huisnummers. Iedereen weet de weg en wij een paar dagen later ook.

 

Olympia Village

De naam van ons appartementencomplex – piepklein dorpje in het dorp is een betere omschrijving – doet aan sportieve evenementen denken maar is genoemd naar de overleden moeder van onze gastvrouw: Olympia Malagari. Dat vertelde Vassiliki Malagari mij vanmiddag. Vassiliki (klemtoon op de eerste i) is Griekse maar is geboren in Congo. Vandaag de dag runt ze, na terugkeer van de familie, het door haar vader gebouwde vakantiecomplex samen met haar zoon Alexandros. 

 

Ons luxe appartement ligt midden in de weelderige bloementuin die wordt omzoomd door de andere appartementen. Wij ontbijten op onze eigen patio en niet op een balkonnetje. De enorme parasol verschaft de nodige schaduw. Handig want de dagen beginnen met 25°C en met 33°C ’s middags kunnen wij niet zonder.

 

In sommige opzichten lijkt de tijd in Kokkari weinig invloed te hebben. Het dagelijkse leven kabbelt zijn eigen gangetje in een aandoenlijke kneuterigheid. De straatjes zijn smal, de witte huizen niet hoger dan twee verdiepingen en de lokale supermarkt past in je binnenzak.

 

Maar schijn bedriegt. Op de veranda van de receptie van ons complex heb ik vrijelijk de beschikking over WiFi en daarmee een  lijntje naar het thuisfront. Op vrijwel ieder rood pannendakje staat een zonneboiler en mobiel bellen gaat probleemloos.

 

Schilderwerk

Dat buitenschilderwerk seizoensgebonden is mag bekend verondersteld worden maar hier gaat het in de ongekeerde volgorde. Tussen mei en oktober waagt niemand zich hier aan buitenwerk. De reden is tweeledig: het is te warm en het hele dorp is druk met de vakantiegangers want zij zijn de belangrijkste bron van inkomsten.

 

De esthetische eisen zijn aangepast aan het klimaat. Hoogglans of zijdeglans, daar maken er zich niet druk om. Steen moet wit en hout wordt of transparant gebeitst of in een mediterrane blauwe of groene kleur geschilderd. Dit kleurenschema is verordend door het eilandbestuur. Kokkari moet harmoniëren met het water van de Egeïsche zee en die zijn saffierblauw of smaragdgroen.

 

Vassiliki zegt dat er op Samos geen echte schildersbedrijven zijn. De bewoners doen het zelf en voor Olympia Village heeft zij de beschikking over een klusjesman. De verf koopt ze in het winkeltje twee straatjes verderop. Kokkari bedruipt zichzelf en werkvolk van buiten zul je hier niet aantreffen.

 

Zeezout

Vassiliki was eerst afwachtend op mijn vraag voor een kort interview maar als we twee dagen later op de schaduwrijke veranda van de receptie zitten is ze niet meer te stuiten. Haar Engels is ruim toereikend om anderhalf uur aan een stuk door te vertellen. Bijzonder zijn haar verhalen over de wondere werking van het Egeïsche zeezout.

 

Hebben schilders bijna overal ter wereld moeite met de destructieve werking van zeezout: op Samos is het omgekeerde het geval.

 

Als eerste voorbeeld noemt ze dat de gevelkozijnen aan de zeezijde veel minder vaak geschilderd hoeven te worden dan die aan de landzijde. Het zeezout brengt kennelijk een beschermende laag aan. Aan de landzijde beginnen de verflagen veel eerder te barsten.

 

It will never rot

Voor het tweede voorbeeld lopen we naar de zilverkleurige wortels van een boom die, vanwege zijn vorm als versiering is opgehangen aan een muur onder de veranda. De boom is door natuurgeweld in zee terecht gekomen. Jaren later heeft iemand hem opgevist. Het hout was perfect geconserveerd. Vassiliki zegt: ‘this will never rot!’

 

Mijn enthousiaste gastvrouw vertelt dat Samoniaanse scheepsbouwers dit natuurfenomeen al eeuwen geleden toepasten. Het met zeezout geïmpregneerde hout kon, na droging en enige voorbewerkingen, prima geschilderd worden. Schepen uit Samos voeren eeuwenlang over de hele Middellandse Zee.

 

Vassiliki overhandigt mij een zilverkleurig olijfbomenstronkje die qua vorm op een wandelstok lijkt. ‘Here, this is for you. Show it at home.’

 

Criminaliwatte?

Niet alleen het Egeïsche zeezout heeft een weldadige werking. Het eiland ademt rust en vriendelijkheid. Het vertrouwen van de mensen hier grenst aan het mythologische.

 

Zelfs aan de lange boulevard in een grote stad als Samos-stad moet je er even aan wennen maar dubbel parkeren is geen enkel probleem zolang je het raampje open en je sleutel in het contactslot laat. Kan degene die weg wil rijden je auto even verplaatsen.

 

Wij hebben even geen haast om naar huis te gaan.