Jan-de-behanger

Heb je als Zelfstandig Professional (of Professioneel Zelfstandige, daar zijn de taalpuristen nog niet uit) jarenlang niks te behangen, sta je het volgende moment de ene na de andere behangklus uit te voeren. Het leven zit vol met verrassingen. Het zal u niet verrassen dat ik het aanbrengen van glasvlies ook tot het behangen reken want anders kom ik niet uit met mijn stukje.

 

 

 

 

Het begon bij een reuze aardige maar in de prijsonderhandelingen, behoorlijk taaie opdrachtgeefster. De jonge moeder van twee kerngezonde spruiten wilde, waarschijnlijk omdat ik ook bij haar ouders had gewerkt, dolgraag dat ik het werk zou uitvoeren maar niet zonder dat ik aan mijn prijs had gesleuteld.

 

Als Professioneel-Zelfstandige-Zonder-Personeel heb je prijstechnisch iets meer manoeuvreerruimte en omdat aan het begin van dit trubbel-jaar ook bij mij het werk niet voor het oprapen ligt, strijk ik met de hand over mijn hart en stel mij tevreden met weinig, want dat is nog  altijd meer dan niets.

 

Op dag één komt de aap al uit de mouw.  Mama blijkt, buiten haar vrije tijd om, professioneel inkoper te zijn bij een Veghels bedrijf dat transportsystemen maakt voor koffers op vliegvelden all-over-the-world. Tijdens het jongste staatsbezoek van H.M. De Koningin aan Oman heeft haar cluppie een joekel van een order in de wacht gesleept ten behoeve van de lokale luchthaven. Vertelt ze mij met gepaste trots. Geen wonder dat ik bij haar niet met de hoofdprijs wegkom.

 

Hun redelijk moderne woning is ook niet vrij van bouwtechnische gebreken want de wanden van de gang en de trap hebben al aardig wat scheuren.

 

Gelukkig heb ik nog een adresje waar ze van dat ouderwetse, gladde glasvlies verkopen. U kent het spul misschien, zonder handschoenen zitten je armen in no time vol met jeukende glassplintertjes en dat is meteen de reden voor het gekelderde verkoopsucces.

 

Bij die, in alle soorten wandversiering gespecialiseerde,  leverancier had mijn opdrachtgeefster ook haar Engelse behang uitgezocht met een patroon van oneindig doorgroeiende bonenstaken van bloemen en bladeren op een blauwgroene achtergrond. Bedoeld voor slechts twee wandjes; één in de keuken en één in de zitkamer.

 

Modern behang heeft een aangepaste applicatietechniek want in plaats van de banen pap je nu de wanden in. De uitstekende kwaliteit van het behang levert een aanzienlijk gemak in het aanbrengen op en eindelijk ben ik weer eens blij met vernieuwingen.

 

Als dank voor mijn tegemoetkoming accepteert ze mijn contante betalingsvoorwaarden. In deze onzekere tijden wil ik de risico's tot een minimum beperken.

 

Deze maandag sta ik, lucky me, de rest van de rol glasvlies te plakken op de wanden van de kleinkinder-logeerkamer  bij een gepensioneerde directeur van een gerenommeerd verzekeringsbedrijf. Om de tijd te doden grossiert Wim, ik mag Wim zeggen, in commissariaten als penningmeester bij allerhande verenigingen. Zijn rusteloze rekenbrein zit nog lang niet stil, net als zijn mond.

 

Evenzo ongedwongen als het klontje suiker in de koffie, bespreken we economische wetten van Pareto, een Italiaanse econoom uit de vorige eeuw, die stelt dat 80% van het bezit in handen is van slechts 20% van de bevolking. Deze 80/20 verhouding komt in de economische werkelijkheid veelvuldig voor en Vilfredo Pareto heeft daar een wetmatigheid over geformuleerd.  Vraag me niet hoe we erop komen, tussen Wim en ik zijn dat normale gespreksonderwerpen. Ik kom al tien jaar bij hem en zijn vrouw over de vloer.

 

Aan het einde van deze dinsdagmiddag zie ik Wim bezig in de keuken. Zijn vrouw is nog niet met pensioen en met liefde vervult hij zijn taken als keukenprins. Uit de pannen komt de geur van gebakken aardappeltjes-met-uitjes mij onweerstaanbaar tegemoet.

 

Met een knipoog zegt hij: ‘weet je wat we gaan eten?’ Het aroma van de uitjes doen mij watertanden maar ik houd mij onnozel.

 

‘129 boontjes,’ zegt ie,  zonder met zijn ogen te knipperen.  ‘Ik kan er niks aan doen maar ik tel altijd alles.’

 

En ik maar denken dat er bij mij een steekje los is.