Glory Days...

Mijn opdrachtgeefster lijkt enorm opgelucht als ze merkt dat ze haar verhaal aan mij kwijt kan. Ze is tweeënzeventig en haar dagen verstrijken in gelaten eenzaamheid. De ongemakken van het ouder worden treffen ook haar. Ze woont moederziel alleen in een rijtjeshuis in ons dorp in één van de laatste overgebleven huurhuizen van de wijk. Haar manier van praten verraadt een flair van verloren hoogtijdagen.

De zomerzon van vorig jaar schijnt nog volop als ik de poort uitloop van het huis waar ik aan het schilderen ben. Enigszins timide komt een welgevormde dame naar mij toe. De poortdeur van haar huis, die op dezelfde brandgang uitkomt, kan wel een likje verf gebruiken en ik kan dat extra karweitje prima inpassen. Als ik de poort in de grondverf heb gezet nodigt ze me uit om binnen een kijkje te nemen.  

De retro jaren zeventig  ingerichte woning ademt verval en achterstallig onderhoud. Een aluminium afvoerpijp van de wasemkap hangt hinderlijk boven de keukenkastjes. De oude opening van de schoorsteen is dicht gepropt met kranten. Het schilderwerk is na twintig jaar vlekkerig en vaal grijs. De butyleen kitvoegen rond het enkele glas in de kozijnen is brokkelig en sluit nergens meer goed aan. Her en der is het stucwerk gescheurd en met één veeg over de muren zit de witkalk op mijn vinger.

Het hele huis onder handen nemen is te veel van het goede en daarom beperkt ze haar offerteverzoek tot het toilet, de badkamer en de keuken. Voor haar welzijn de meest belangrijke ruimtes.

Mijn prijsvoorstel valt in goede aarde en afgelopen maandag begin ik met het aanbrengen van glasweefsel in de badkamer. Dit is voor haar het meest aantrekkelijk want de stukadoor van de verhuurder, een vastgoed investeerder, wilde al het oude stucwerk slopen en opnieuw bezetten. Ze zag huizenhoog op tegen de rotzooi want vorige bouwvakkers hadden ook alle troep voor haar laten liggen.

Ze kan nauwelijks wachten. Terwijl ik de ouderwetse warmtelampen, de gordijnrails en het kunststof badkamerkastje los schroef  strooit ze de eerste flarden van haar levensverhaal al over me heen. Dat ze gescheiden is verbaast me niet. Haar dochters wonen ergens in het midden van het land en met haar directe buren heeft ze al jarenlang bonje.

Ze serveert de Senseo in de woonkamer. Op het eikenhouten dressoir staan tientallen ingelijste fotootjes van feestelijk poserende mensen op locaties die erg on-Nederlands aandoen. De meeste van de zwart-wit foto’s zijn twintig of dertig jaar oud. Op een paar foto’s zie ik een jonge vrouw met een popster waardige uitstraling.  

Uit haar nogal onsamenhangende anekdotes maak ik op dat ze in een vorig leven getrouwd is geweest met een industriële topman. De hoogste baas van een multinational in het land waarnaar ze uitgezonden zijn. Haar twee dochters zijn in China geboren maar  in Uruguay opgegroeid.

Fotoboeken komen op tafel. Glunderend bladert ze langs plaatjes van residenties waar ‘Willem en Max’ hun neus niet voor zouden ophalen. Weemoedig vertelt over het gebrek aan privacy vanwege al het personeel dat overdag door de gangen en de kamers dwaalt.

Haar droomleven spat als een glas op een koude tegelvloer uit elkaar als manlief een chaperonne aan de haak slaat en hij zijn echtgnote op het vliegtuig naar Nederland zet. Afhankelijk van zijn karige alimentatie komt ze moederziel alleen terecht in een rijtjeshuis in ons dorp in één van de weinige nog overgebleven huurhuizen van de wijk.

Glory days, well they'll pass you by...
 

Bruce Springsteen zou er een leuk liedje over kunnen schrijven.