Gedonder in de glazen

De concurrentieverhoudingen tussen schildersbedrijven zijn héilig vergeleken met die in de glasbranche. Het best te zien is dat op internet, waar de consument uren kan surfen zonder iets te leren. En dan lopen er ook nog echte boeven rond.

Welkom op het Wilde Web. Uitgangspunt: glas is een duur product, dat ook nog even geplaatst moet worden. Waar het bij schilderwerk in de eerste plaats gaat om een betrouwbare vakman en pas in de tweede plaats om de producten die hij gebruikt, is het in de beleving van consumenten in het glas kennelijk andersom. En geef ze eens ongelijk. Als je niet weet hoezeer het hedendaags glas veranderd is, hoeveel normen er gelden, wat voor opties je hebt in spouwbreedte en ruitdiktes, en hoezeer de ruit in samenhang met de kozijnbreedte gezien moet worden, dan is de meterpijs toch het énige waar je op af kunt gaan?

Bestel maar!

Dus vind je onder trefwoorden als glas', 'glasofferte', 'glasbestellen', 'glasdiscount' etcetera op Google eindeloos veel websites waar je met kennelijk gemak een ordertje kunt plaatsen voor een HR++ ruit met zonwerende folie, doorvalbeveiliging en politiekeurmerk. Sommige sites zijn de besteller nog behulpzaam, en proberen uit te leggen dat een ruit altijd van de binnenzijde moet worden opgemeten, en dat er meestal een centimeter bij moet worden opgeteld. Sommige doen zelfs dat niet: bestel maar! Maakt niet uit!

Glasvakman

De beste van dit soort sites laten de consument het hele bestelproces doorlopen en sturen de bestelling vervolgens door naar glasbedrijven in de buurt (die daar natuurlijk voor betalen), in de hoop, of soms zelfs met de belofte dat het glasbedrijf in kwestie langs zal komen om het inmeetwerk nog eens over te doen en de uiteindelijke offerte op zich te nemen. Zijn we met een omweg toch weer bij de vakman.

Frisheid

Nu leven wij, de hemel zij dank, in een vrij land. En heeft de gemiddelde consument gelukkig ook wel door dat veel websites al snel na de start zijn gestrand ergens tussen de enthousiaste kroeggesprekken waarin het idee geboren is en de harde realiteit van het klanten werven voor het in alle nuchterheid gerealiseerde product. Provincies zonder zoekresultaten. Niet werkende links en kliks. Spelfouten. Disclaimers die alle verantwoordelijkheid afwijzen. Onvindbaarheid in zoekmachines. Jeugdige frisheid en zakelijke professionaliteit die na een paar klikken incomptentie en troosteloosheid opleveren. Simpel.

Spam en erger

Betrekkelijk nieuw zijn de écht misleidende websites. Websites die rechtuit liegen. Stellen dat men alleen bemiddelt voor erkende bedrijven, maar geen erkenning kunnen noemen. Stellen dat men samenwerkt met bedrijf A, maar A kent de website helemaal niet. Certificaten claimen die men niet heeft. En dat niet één keer, maar bij herhaling. Facturen sturen voor niet uitgevoerde werkzaamheden. Wel uitgevoerde werkzaamheden niet vergoeden... Het doet een beetje denken aan spam: vroeger was het lachen met die mailtjes van 'jij nu voor ING bank wachtwoord opzeggen voor controles'. Dat zijn nu gelikte teksten geworden, moeilijk te onderscheiden van 'echte' marketing-praatjes.

Risico's

En er is weinig aan te doen. Behalve bedrijven waarschuwen voor dit soort praktijken. Gooi uw goede geld niet naar kansloze bedrijven. Claim dat een website uw naam verwijdert als u daar geen zaken mee wilt doen. Teken geen contract zonder het goed door te lezen en uw risico's in beeld te hebben.

Offreren

Eén voordeeltje hoorde ik ook: bent u niet zeker van de prijs die u moet neerleggen voor een glasklus? Surf naar een van die glasdiscounters en voer een berekening uit. Offreer vervolgens onder die prijs. Zit je altijd goed.