Een goed begin...

Nieuwbouw is soms te prefereren boven bestaande woningen. Helemaal wanneer er plannen in de steigers staan om een gezin te beginnen. Samen kun je er dan iets heel eigens van maken. De perikelen op de hypotheekmarkt zullen u niet ontgaan zijn en onze opluchting was dan ook groot toen de oudste van mijn Lief en zijn vriendin eindelijk groen licht kregen zich de trotse eigenaren te mogen noemen van een onvervalste Vinex-woning.

De nieuwe broedplaats blijkt bij aankomst gebouwd aan een oude boerenlandweg. Voormalige weilanden hebben plaats gemaakt voor een hypermoderne woonwijk. Maar ondertussen moet een niet onaanzienlijke zandrug de huizen beschermen tegen het bandengeraas van de A50. Hun spiksplinter nieuwe huis kijkt wel comfortabel uit over weilanden en een nog te cultiveren recreatieplas. Dat de wijk in de aanvliegroute van Eindhoven Airport ligt nemen de nieuwe bewoners voor lief. De geluidsisolatie is er op aangepast want vanachter het glas zie je ze vliegen maar je hoort ze niet.

Vakanties zijn van oudsher bedoeld om even afstand te nemen om de batterij op te laden. Kinderen houden daar geen rekening mee. De linkmiegels. Dat ik het schilderwerk in zes Kerstvakantie-werkdagen heb kunnen afronden kwam voornamelijk door de afwezigheid van keukenmonteurs, parketleggers en andere onmisbare, maar voor een schilder hopeloos in de weg lopende, hulptroepen.

Maar op 2 januari kon mijn Kerstvakantie dan toch eindelijk beginnen.

Onze hoofdredacteur, op de hoogte van mijn vrijwillig opgelegde verplichtingen, mailt mij: ‘Ja, je zou je maar vervelen tijdens de winterstop…:-) en, gode verhoede, bijvoorbeeld rust nemen en een goed boek lezen….’

Goede adviezen, je moet ze nooit in de wind slaan en dus heb ik een goed boek gelezen. Of beter gezegd, uitgelezen.  Ik ben twee maanden geleden al aan deel twee van Stieg Larsson’s  Millennium Trilogie begonnen maar door de eindejaar drukte kwam het boek in het  komt-wel- laadje van mijn nachtkastje terecht.  Met het ezelsoortje op bladzijde 96 pak ik het er weer uit.

Ik ben gezegend met een bijna fotografisch geheugen voor verhalen en na twee bladzijdes zit ik er weer middenin.  Mijn goede voornemens om nu een keer op tijd naar bed te gaan verdwijnen op 2 januari al weer als sneeuw voor de zon. Rond 02.00 uur vouw ik het tweede ezelsoortje op bladzijde 291.  

De avond daarop verloopt volgens een vergelijkbaar protocol. Enigszins schijnheilig zeg ik tegen mijn Lief, wanneer zij de kaarsjes uitblaast,  dat ik er zo aan kom. Ondertussen weet ik beter.. De muziek van Adele kabbelt nauwelijks merkbaar verder naar de horizon.

Het is 02.15 uur.  Op de laatste bladzijde van deel 2  heeft de journalist Mikeal Blomkvist zijn onvoorspelbare protegé Lisbeth Salander zwaar gewond aangetroffen in een afgelegen huis in de buurt van Göteborg en belt 112…

Buiten is het aarde donker en muisstil. In onze woonkamer ontwaar ik weer de twee gedempte uplights.  Ze beschijnen zacht het plafond. Onwennig grabbel ik naar de drie afstandsbedieningen om het groene led-licht van alle audio apparaten te doven. Met een klik dooft ook de laatste uplight en op de tast zoek ik mijn weg naar boven.

2012 belooft nog een aantal doorwaakte nachten, maar voor een goed verhaal heb ik dat er graag voor over.