De langste nacht..

Het laatste stukje van dit jaar wil ik met een optimistische opmerking beginnen. Na vannacht gaan de dagen weer lengen. De sneeuw is zoals gebruikelijk ook de komende Kerstdagen nog ver te zoeken en als je na het avondeten de hond uitlaat is het aardedonker, guur, nat en koud. Voor een witte Kerst moet je toch naar Oostenrijk of Zwitserland. Dus doen we het hier nog even met de foto’s van vorig jaar. Waar we het waarschijnlijk ook zonder moeten doen is de voorspelde horror-winter.

 

Grinnikend las ik mijn ochtendblad dat een, waarschijnlijk op die vijf minuten wereldfaam beluste onheilsprofeet, aankondigde dat onze contreien de borst nat kunnen maken voor een nieuwe ijstijd. Oprukkende gletsjers veranderen onze geasfalteerde paden in skipistes en poolwinden waaien de schoorstenen van de daken. Hij zei het net niet maar in zijn voorspelling zag je de ijsberen al door onze

wit-bevroren straten struinen.

 

Op de valreep van het oude jaar citeer ik met veel plezier Wim Kan: ‘Voorspellen is lastig. Vooral als het de toekomst betreft.’

 

Of het toeval is weet ik niet maar vorige week was ik getuige van een demonstratie verwarmt binnen schilderen. De oudejaarsborrel van een van mijn leveranciers werd opgeluisterd met nieuwe schildertechnieken. Een ervan was heel leuk. Speciaal voor de nieuwbouwschilder werd de op propaangas aangedreven infra-rooddroger toegelicht.

 

Op een rollend statief zijn twee goed beschermde gasbranders gemonteerd en op het onderstel zit de herkenbare groene gastank. Een eenvoudig maar vernuftig toestel. Op vijf meter afstand komt de warmte je al tegemoet. Voor kille en vochtige nieuwbouwhuizen een uitkomst. Het bereik van de infraroodstraling – bouwvakkers noemen het gewoon warmte - zou een metertje of vijftien zijn en dat is meer dan genoeg voor een kamer in de gemiddelde Vinex woning.

 

Door het verbranden van gas komt water vrij en omdat watergedragenverf – al weer twaalf jaar wettelijk verplicht voor binnenschilderwerk – alleen goed vernet bij een zeker vochtpercentage, lijkt het apparaat een prima hulpmiddel. De algemene richtlijn is dat de omgeving niet droger dan 20 tot 30 procent relatieve luchtvochtigheid moet zijn en ook niet natter dan 70 tot 80 procent. Met dit apparaat blijf je prima binnen die bandbreedte. Een andere algemene verwerkingsregel is dat de omgevingstemperatuur niet lager dan 5 en het liefst niet hoger dan 25 graden Celsius mag zijn.

 

Tot zover hoofdstuk 6.3 van de schilder-gezelopleiding. Terug naar de demonstratie.

 

Op beurzen zie ik het ook vaak gebeuren. Een mannetje of vijf staan gezapig met de handen in de zakken de demonstratie te volgen. Niemand zegt wat. Lekker makkelijk denkt de standwerker. Maar onder hen bevindt zich soms de criticaster. En als er één schaap over de dam is…

 

Zo ook nu. Demonstrateur André richt de warmtebron op vijftig centimeter van de net aangebrachte, watergedragen verflaag. Binnen een minuut zien we de verf opdrogen. Een mooie gelegenheid voor een kritische vraag.

 

‘André’, zeg ik, ‘op die manier gaat dat veel te snel.’  De verf kan zich zo snel niet vernetten en volgens mij kun je die verflaag misschien over een jaar al, er afvegen.

 

Met gefronste wenkbrauwen richt hij zijn blik op mij en met zijn licht Groningse tongval  repliceert hij dat watergedragenverf helemaal niet vernet maar versmelt. Wanneer ik antwoord dat de in water drijvende emulsiebolletjes van het versnelde drogen juist schrikken en alleen maar voorlopig aan elkaar kleven, is hij de draad van zijn verhaal heel even kwijt.

 

De omstanders kijken geamuseerd toe en zien hoe André mij bijna verongelijkt van zijn gelijk wil overtuigen.

 

En dan gebeurt het. Bij de toehoorders valt de schroom weg en mengen zich in ons gesprek.

 

Tevreden zie ik hoe een ingestudeerd verkooppraatje ineens een bruisende discussie wordt.

 

Het oeroude ondernemerskunstje om kritiek om te zetten in klantenbinding werkt hier blijkbaar ook.

 

Wanneer trouwe lezers in de moraal van dit verhaal een Kerstboodschap herkennen is het vrij deze ongelimiteerd te kopiëren en ergens onderaan de goede voornemens voor het nieuwe jaar te plakken.

 

Maar omdat wat je voor niks krijgt in de regel waardeloos is, verklap ik de bijsluiter lekker niet want alleen voor niks gaat de zon op.

 

Fijne feestdagen met familie en vrienden en veel goede zaken voor het nieuwe jaar!

 

En speciaal voor André:

 

Stug doorgaan mien jong!