Keukenprins

Tussen alle perikelen moet er ook nog gewoon gewerkt worden. Ergens in mei spreek ik met Maryl en Donald af dat ik in week 33 hun keukenblok kom schilderen. Zij zijn dan op vakantie en kan ik ongestoord mijn gang gaan. Dat het uitgerekend tijdens die twee dagen met bakken uit de lucht komt stemt mij tot grote tevredenheid.

Bij het schilderen van een keuken van pakweg twintig jaar oud weet je één ding zeker: de bovenste keukenkastjes zijn zo vet als bagger. Dat hoef je niet eens te controleren. Mijn vaste recept is st- Marc (met dennengeur!) dan universol en de laatste schoonmaakronde met onverdunde 25% ammoniak. Maryl en Donald mogen blij zijn dat ze op vakantie zijn.

 

Voor de laatste schoonmaakronde schraap ik met een krabbertje de losgeweekte maar hardnekkigste vetrestanten van de bovenkanten van de deurtjes en de sierlijstjes van de afzuigkap. Ik verzamel ze tot een bolletje en leg ze op een papiertje op het aanrecht. Kunnen ze zien hoe goed een afzuigkap werkt.

 

De keuken staat midden in hun jaren zeventig doorzonwoning en krijgt nergens direct daglicht. We kennen allemaal het kleurpatroon uit dat decennium: groen, oranje, bruin of paars. In hun geval is de keuken origineel donkergroen. Het is gewoon een donker hol. Zonder kunstlicht moet je zelfs op de mooiste dag op de tast je weg zoeken.

 

Maryl had er schoon genoeg van. Maar Maryl is wel van de kleurtjes. Na een dagenlange zoektocht komt ze uit in de Flexa Pure lijn op de kleur White Olive. Voor collega's: kleur 8.11.

 

Maar in zo'n donker hol ziet geen mens verschil tussen al die varianten gebroken wit. Daarbij komt dat hoe minder daglicht er is, de lichte tinten gebroken wit als stralend wit op je overkomen. Zo dus ook met White Olive.

 

Ik ken Maryl en tijdens onze voorgesprekken wilde ze dat de keuken een heel licht gele tint zou krijgen. Dat gaat onder die omstandigheden dus niet lukken met White Olive. Die wordt in de praktijk gewoon bleek wit.

 

Nu ben ik thuis in de regel ook de keukenprins en na dertig jaar schilderen kan ik heel aardig goochelen met kleurtjes. Ik haal mijn voorraadje gebroken witte Nova Satin erbij en aan de hand van de kleurstaal White Olive meng ik een kleur die de staal en het eindresultaat het best benaderd.

 

Met een hechtingsproef check ik of mijn schoonmaakwerkzaamheden resultaat hebben opgeleverd. Ik krijg de verf slechts met grote moeite los gekrabd. Maryl en Donald zijn nog minstens veertien dagen met vakantie dus de doorharding kan probleemloos verlopen.

 

Maryl sms't mij vanuit de Algarve. ‘Hoe is het met onze keuken?' Meid, je weet niet wat je ziet als je thuiskomt, antwoord ik. Precies zoals je het hebben wilde. ‘We zien elkaar' antwoord ze vrolijk terug.

 

De rest van de week vul ik met wat onderhoud aan de voorgevel van het huis van Kees en Ans. Een gepensioneerd stel dat zich ten doel heeft gesteld heeft om elkaar het leven zo zuur mogelijk te maken. Doodvermoeiend werken. De koffie smaakt voor geen meter en het gekibbel ben je na een dag al meer dan zat.

 

Nee, dan de vrijdag. Door alle omstandigheden ben ik toe aan een rustdag. Even op adem komen. Een beetje thuis rommelen. De zon staat hoog aan de hemel. De roldeur van de carport achter in de tuin staat open.

 

Ineens komt mijn Lief de tuin ingewandeld. Een mysterieuze glimlach rond de lippen. We kijken elkaar aan. Zonder na te denken lopen we op elkaar af en slaan onze armen om elkaar heen.

 

Volwassen mensen zijn soms volmaakt onbegrijpelijk.

 

Maar daar geven wij even niks om.