Mensenkennis

Je hoort wel eens verhalen over relaties waarbij één van de partners plotseling onverwacht gedrag ten toon spreidt. Je denkt dan, dat overkomt ons nooit want we kennen elkaar nu lang genoeg. Maar kennelijk heb ik de afgelopen twee jaar zitten slapen.

Ondanks het slechte nieuws van de internist van de donderdag ervoor ben ik maandag gewoon gaan werken. Dat is de beste afleiding. Het is mooi weer en dan is het werk meteen al leuk. Goed gehumeurd kom ik ook weer thuis.

 

Ik zie mijn Lief onder de veranda een beetje sip voor zich uitkijken. Ik vraag wat er is en ze zegt iets vaags over heel lang nadenken. Ik zet mijn spullen in de woonkamer en kom erbij zitten. Ze herhaalt dat ze heeft nagedacht en zegt dan: ik ben niet de juiste partner voor jou en ik heb besloten weg te gaan.

 

Totaal verbouwereerd kijk ik haar aan en ik weet niet wat ik moet zeggen. Dan staat ze op. Pakt de pasjes van onze gezamenlijke bankrekening en de tankpas die ik haar heb gegeven. Ze legt ze resoluut op het dressoir, pakt haar tas en sleutels en geeft mij een in tranen gedrenkte knuffel en daar gaat ze.

 

Ik heb twee uur alleen maar voor me uitgekeken.

 

Dan springen de honden tegen mij op. Hee, baas. Etenstijd! Ik word wakker uit mijn gepeins. Verrek, da's waar ook. Nu mag ik alleen voor de hondjes zorgen. Dat wordt een drukke bedoening.

 

Behalve met het eten want voor het eerst sinds twee jaar eet ik mijn prakkie, stil zwijgend voor me uitkijkend. 's Avonds schrijf ik een mail aan familie en vrienden over deze donderslag bij heldere hemel.

 

De volgende morgen voordat ik ga werken stroomt mijn mailbox vol met verbaasde en steunende berichten. De telefoon gaat: mijn zus. Helemaal verward. Mijn broer. Hartstikke boos. Dat ze me juist nu in de steek laat.

 

Dan moet ik gaan werken. De honden blijven noodgedwongen alleen in het huis. Tijdens het werk neem ik het eerste besluit. Drie honden zijn mij teveel. De twee logeetjes, waar we allebei zoveel moeite hebben gedaan om een nieuw tehuis voor ze te vinden, wil ik laten inslapen.

 

De dierenarts hoort mijn lange relaas aan en is vol begrip. Ik kan om vijf uur komen. Ik blijf totdat de twee kleintjes in diepe slaap zijn. Verder wil ik er niet bij te zijn.

 

's Avonds, na het eten, lopen Aras en ik een hele grote ronde. De volgende morgen herhalen we dezelfde ronde. Maar om half negen moet ik echt weg. Aras blijft alleen achter. Pas om een uur of vijf 's middags ben ik weer thuis.

 

Ik zie dat dit het dagelijkse lot wordt voor mijn trouwe vriend. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen. Ik wil Aras niet elke werkdag acht of negen uur achter elkaar zich te pletter laten vervelen in een plotseling leeg huis. In mijn ogen is dat je reinste dierenmishandeling.

 

Daarbij komt dat ik misschien nog regelmatig in het ziekenhuis zal moeten zijn voor behandeling en ik weet niemand die dan de zorg voor en het uitlaten van Aras voor zijn rekening neemt.

 

Ik neem de moeilijkste beslissing. Ik neem hem direct. Ik bel de dierenarts. Hij kent Aras. Nee, een hond die al zijn hele leven bij jou is went niet meer aan een nieuwe baas. Kom maar. Het is nu rustig.

 

Vrolijk keuvelend rijden we naar de dierenkliniek. Ik doe alsof Aras zijn jaarlijkse inentingen krijgt. Eenmaal binnen lopen we meteen door. Ik houd Aras even vast en hij krijgt zijn slaapspuit. Vijf minuten later ligt Aras in diepe slaap. De dierenarts scheert wat haren van zijn voorpoot en zet een nylonband om de slagader in zijn voorpoot zichtbaar te maken.

 

Vijf seconden later is het voorbij. Tranen van spijt en pijn biggelen over mijn wangen.

 

Even later kom ik terug in een leeg huis. Iedereen is weg.

 

De dag erop begint mijn nieuwe leven met een beklemmende stilte. Als een stalker achtervolgt ze me waar ik ook ga.

 

's Avonds ga ik bellen. Ik moet praten. Vertellen. Mijn hart luchten.

 

En dat heeft geholpen. 

 

Jullie zijn nog niet van me af.