Murphy's Law

De Wet van Murphy: If anything can go wrong, it will. Al heb je er nog nooit van gehoord, het is je, in beperkte mate, vast een keer overkomen. Je zorgvuldig opgebouwde kaartenhuis begint te bewegen, de bovenste kaarten vallen naar beneden en in hun val slepen ze de rest mee.

Er bestaat een kans dat dit een van mijn laatste blogs wordt voor een hopelijk niet al te lange  tijd.

Mr. Murphy besloot namelijk om aan mijn voordeur aan te bellen. En ik deed open.

Nauwelijks een maand na het overlijden van mijn moeder en nog geen week na het afscheid van ons bulletje Dommel krijg ik een verontrustend telefoontje van mijn huisarts.

Afgelopen maandag vereer ik mijn huisarts met een bezoek. In nog geen jaar tijd ben ik op raadselachtige wijze mijn ideale Body Mass Index genaderd. Na twintig jaar licht Bourgondisch overgewicht zijn de overtollige kilo's plotseling als herfstbladeren van mij afgevallen.

En dat zonder de hulp van Sonja Bakker, Weight Watchers of andere gewichtsgoochelaars.

Vrienden en kennissen valt het ook op en suggereren iets in de richting van diabetes. Ik heb zo'n test laten uitvoeren maar de uitslag bleek negatief. Geen diabetes dus.

Maar de laatste maand verdween er weer een kilo of twee. Met gefronste wenkbrauwen sta ik op de weegschaal. Tijd voor een doktersconsult.

Dokter John, ik mag John zeggen, inspekteert mijn fysiek en na enig indringende massage van mijn middenrif adviseert hij de bloedprikpolie en de afdeling radiologie van ons lokale ziekenhuis te bezoeken.

Op radiologie wordt een echografie van mijn spijsverteringsgebied gemaakt en na gedane arbeid nemen de radioloog en ik afscheid van elkaar. Mijn huisarts zal de resultaten met mij bespreken. Opgewekt rijd ik naar huis om de werkdag te beginnen.

Ik ben amper thuis of dokter John is aan de telefoon. Of ik in de gelegenheid ben om te komen. Ergens in mijn achterhoofd begint een sirene licht te loeien. Een kwartier later sta ik in schilderskleren in zijn spreekkamer. De radioloog gaf roodalarm aan mijn huisarts.

Dokter John verpakt zijn boodschap diplomatiek. Ik blijk uniek. Eén op de miljoen Nederlanders wordt er door getroffen. Een hele troost. Maar de tumor woekert er ondertussen vrolijk op los.

Deze week lig ik weer op de tafel bij de radioloog. Nu voor een CT-scan. Vrijdag bespreekt de oncoloog met mij de bevindingen.

Met een beetje geluk is er misschien weinig aan de hand en met een beetje pech lig ik ergens in Nederland in een Academisch ziekenhuis een week of wat aan de sondevoeding.

U hoort nog van mij. Oké?