Dommeltje

De vrolijke vakantie in Brouwershaven eindigde afgelopen vrijdag bij thuiskomst in diepe mineur. De kleine dondersteen van mijn Lief kon de overgang van het koele Zeeland naar het tropische Brabant niet aan.

De terugreis in de auto, de hitte in onze achtertuin, de lymfklierkanker in haar hals en haar lichaamsbouw waren een catastrofale combinatie. Ons Frans bulletje Dommel mocht zeven jaar oud worden.

 

Nog voor we de tassen goed en wel hadden uitgepakt zie ik Dommel amechtig hijgend naar lucht happen. Dit gebeurde wel vaker als het warm was. Franse bulletjes zijn gefokt op hun korte snuitje en hun compacte lichaamsbouw. Hun afkoelsysteem werkt daardoor niet al te best maar na een stief kwartiertje hijgen ging het meestal weer.

 

Ze zien er schattig uit en ze knorren de hele dag door. Net varkentjes. Wanneer de twee grote ogen met de twee nog veel grotere oren voor het iets te kleine koppie je schuin aankijken kun je de kleine Gremlin niks meer weigeren.

 

Onze stoere bulldog in Madurodamformaat lijkt ondertussen voor helemaal niemand bang. Mens of hond die haar tegemoet komt wordt de doorgang breeduit versperd. Als een vervaarlijke vechthond staat Miss Piggy de tegenligger uitdagend maar zwijgend op te wachten.

 

De nietsvermoedende passant kan niet weten dat onze mini Arnold Schwarzenegger nog geen twee meter scherp kan zien. Haar specifieke kwaal is dat haar traanklieren iedere normale dienst weigeren. Tien, twintig keer per dag haar oogjes druppelen is voor ons routinewerk. Maar wel noodzakelijk omdat ze anders dikke korsten op haar hoornvliezen krijgt. Ze waren al behoorlijk aangetast en ze redde het maastal probleemloos maar soms loopt ze pardoes tegen een paaltje.

 

In het bos of op het strand moesten we haar goed in de gaten houden. Wanneer ze zo druk in de weer was in haar twee meter blikveld had ze soms niet in de gaten waar wij waren. Dan konden we een heel eind teruglopen om haar aandacht met handgeklap, ons herkenningsignaal, te vangen. Het koppie met de grote oren zochten onze richting en als ze onze stemmen hoorde sprintte ze enthousiast op ons af.

 

Dommel had, toen mijn Lief en ik besloten te gaan samenwonen, vrijwel meteen een speciale genegenheid voor mijn zwarte Labrador. Aras werd haar vaste vriend. Of hij nou wilde of niet. Aras vond het best. En ook best wel leuk. Ze hebben samen wat afgeravot.

 

Maar vreemd genoeg had de natuur bij Dommel een afslag genomen. Dommel was weliswaar een teefje en gesteriliseerd, maar daar had ze geen speciale boodschap aan. Aras is een reu, een jeweetwelreu maar ook daar had Dommel geen boodschap aan.

 

De eerste keer wisten we niet wat we zagen. In het vuur van het spel begint Dommel op Aras te rijden. Als een bronstige hengst. En Aras liet het gewoon toe. Een reu van de straat zou geen schijn van kans hebben gehad want eens een vent altijd een vent nietwaar. Maar zo'n schattig potje? Ach laat haar maar.

 

Ook als ze haar poepje gedaan had stond ze, een macho waardig, de hele handel met haar achterpoten het struikgewas in te harken. Als haar lichaamsbouw het had toegestaan zou ze zelfs haar achterpoot tijdens het plassen hebben opgetild.

 

We hadden haar een lang leven gegund. Haar laatste twee weken in Brouwershaven heeft ze met volle teugen geleefd. Bulletjes kunnen niet echt zwemmen maar eenmaal op het strandje net buiten de haven van Brouw rende ze als een speer het water in. Tot aan haar buik. Even afkoelen. Daarna krabbenpoten grazen en naar binnen kraken. Heerlijk!

 

Eenmaal weer in het huisje nestelt ze zich naast Aras op de hondenmat en valt ze als een blok in slaap.

 

Dat beeld staat voor altijd in ons geheugen gegrift.