Storm

Toen ik vorige week mijn stukje schreef kon ik niet vermoeden dat mijn wens om de bedrijfstak een paar jaar met rust te laten zo snel op Europees topniveau ter sprake zou komen. Dat zou mooi zijn want zonder die noodzakelijke rust draait onze bedrijfstak helemaal dol.

Laten we eerlijk zijn. Er gaat veel goed in schildersland maar er is ook iets grondig mis. De grootste ergernis die ik telkens weer hoor is het primaire gebrek aan vakkennis. Op alle fronten.

 

Laat ik beginnen bij de schilder. En onder schilder versta ik elke organisatie, hoe groot of klein ook, die met het aanbrengen van verf omzet genereert.

 

Sinds ik voor de Schildersvakkrant stukjes schrijf raak ik steeds vaker in gesprek met vertegenwoordigers - in de ruimste zin van het woord -  van de toeleveranciers. De terugkerende klacht is het ontstellende gebrek aan elementaire vakkennis bij mijn vakbroeders.

 

Dit is verklaarbaar. Door de enorme economische groei na de Tweede Wereldoorlog werd massaproductie eerder regel dan uitzondering. Anno 2010, zestig jaar later, is daar niet altijd verandering in gekomen. Vakbekwaamheid werd ondergeschikt aan ‘metersmaken'.

 

De toenmalige LTS'en sloten de schildersklassen. De reden: het imago van de schilder. Als er met een leerling niks was aan te vangen ging hij naar de schildersklas. Als schilder kon je toch nog werk vinden want de grote bedrijven hadden het devies: als hij maar kan ademhalen en die arm op-en-neer bewegen. Geïnteresseerde leerlingen kozen massaal voor een ander vak.

 

Door deze economische verschuiving in het schildersambacht schoot de bedrijfstak zich in zijn eigen voet. Al tientallen jaren verandert onze belevingswereld in een steeds sneller tempo. De computer, het internet, de stortvloed aan keuzes van informatie, de almaar veranderende verfsoorten.

 

Verandering werd sluipenderwijs geen middel maar doel. Is het gek dat schilders in die kolkende maalstroom zeggen: schrijf maar een verftechnisch advies en ik smeer het er wel op. (Hoeveel korting krijg ik en wat is jullie garantie)

 

Het schildersonderwijs verkeert sinds de verschuiving in een zelfde spagaat. Wat moet je in hemelsnaam een schilder leren als het materiaal waar de lesstof op gebaseerd is over een paar jaar uit de handel wordt genomen?

 

Even voor de bewustwording: het duurt zeven jaar voordat een schilder weet wat hij wel of niet kan met verf. Het duurt net zo lang voordat het onderwijs de lesstof daarop heeft aangepast.

 

Boven de entree van een ambachtsschool in Engeland heeft lange tijd de verwelkoming gestaan:

 

It takes five years to become a Lawyer
It takes six years to become a Preacher
It takes seven years to become a Painter...

 

En als anno nu elke drie jaar de verfsoorten veranderen roepen we dan niet het failliet van de vakbekwaamheid over ons af?

 

Het is nu zondagmiddag, 28 februari 2010. Buiten raast een krachtige wind rond ons huis.

 

Hopelijk de bode voor de stilte nà de storm.