Vol beursverwachting

Elke beurs zijn eigen kriebel. Zo geven de SGA-dagen in Hardenberg (9-11 maart) voor mij toch altijd het gevoel van \'thuiskomen\', al is het altijd weer een klere-eind rijden.

Het is natuurlijk ook de plaats waarvanuit het Van der Most-imperium zich over Nederland en omstreken heeft uitgebreid, keizerrijk van de no-nonsense gezelligheid.

Daarbij heeft de SGA-formule alles in zich voor een warm gevoel: lekker donker, lekker eten en drinken en veel, heel veel bekende gezichten.

Natuurlijk loop je links en rechts in Hardenberg wel tegen een nieuwtje aan, maar het gevoel van gezellig zakendoen overheerst.

 

Teleurstellen

Precies tegelijk (van 9 tot 12 maart) speelt zich in Ahoy een heel ander soort beurs af: de ESEF. Af en toe bezoek ik die. Een zeer groot deel van die beurs is volslagen oninteressant voor onze branche: maakindustrie met alles wat er bij hoort.

Altijd gek om op een beurs rond te lopen waar je niets te zoeken hebt: je bent altijd bang dat iemand je aanspreekt, benauwd zo iemand teleur te stellen.

Ondertussen is er in de hoek van de metaalconservering, bij de spuitinstallaties en -machines en bij andere mechanisatie-oplossingen toch veel interessants te vinden.

Echte schilderskriebels

En dan, even verderop (24-27 maart), is er de Farbe, in München. En dát is nou echt een beurs waar ik kriebels van krijg. Niet alleen omdat dat helemaal aan de andere kant van Duitsland is, en er dus minstens één overnachting bij hoort.

En ook niet omdat die beurs voor heel wat Nederlandse branchegenoten vooral een gelegenheid is om volop feest te vieren in de Kneipen en Bräuereien die onze Beierse vrienden zo gul in hun hoofdstad hebben rondgestrooid. 

 

Schatkamer voor schilders

Maar die Farbe heeft voor mij toch altijd die aantrekkingskracht van een deur waarachter zich een schatkamer bevindt. Vol vreemde zaken, die overigens soms heel gewoon blijken te zijn.

Zo moet je er even aan wennen dat Duitse Malermeister vaak parketleggen of wanden met een soort houtwol bespuiten: de eerste stand waarop je dat ziet denk je: \'wauw wat een goed idee\', op de tiende begin je te begrijpen waarom het in Nederland niet werkt.

Maar een bijzonder glansproduct voor hout uit Singapore, decoratiematerialen uit Italië, mooie muurverven uit Marokko, slimme Oostenrijkse afplaksystemen, Amerikaanse spuitapplicaties, Zweedse dunpleister...

De héle verfwereld is er. Niet zelden met een bordje op de standwand met \'agenten gezocht in Europa\'. Echt inhoudelijk leuk is zo\'n beurs, iets om dus \'inhoudelijke kriebels\' van te krijgen.

 

En met ons kunt u er nog goedkoop heen ook, zie deze aanbieding.  

Elke beurs zijn eigen kriebel. Zo geven de SGA-dagen in Hardenberg (9-11 maart) voor mij toch altijd het gevoel van 'thuiskomen', al is het altijd weer een klere-eind rijden.

Het is natuurlijk ook de plaats waarvanuit het Van der Most-imperium zich over Nederland en omstreken heeft uitgebreid, keizerrijk van de no-nonsense gezelligheid.

Daarbij heeft de SGA-formule alles in zich voor een warm gevoel: lekker donker, lekker eten en drinken en veel, heel veel bekende gezichten.

Natuurlijk loop je links en rechts in Hardenberg wel tegen een nieuwtje aan, maar het gevoel van gezellig zakendoen overheerst.

 

Teleurstellen

Precies tegelijk (van 9 tot 12 maart) speelt zich in Ahoy een heel ander soort beurs af: de ESEF. Af en toe bezoek ik die. Een zeer groot deel van die beurs is volslagen oninteressant voor onze branche: maakindustrie met alles wat er bij hoort.

Altijd gek om op een beurs rond te lopen waar je niets te zoeken hebt: je bent altijd bang dat iemand je aanspreekt, benauwd zo iemand teleur te stellen.

Ondertussen is er in de hoek van de metaalconservering, bij de spuitinstallaties en -machines en bij andere mechanisatie-oplossingen toch veel interessants te vinden.

Echte schilderskriebels

En dan, even verderop (24-27 maart), is er de Farbe, in München. En dát is nou echt een beurs waar ik kriebels van krijg. Niet alleen omdat dat helemaal aan de andere kant van Duitsland is, en er dus minstens één overnachting bij hoort.

En ook niet omdat die beurs voor heel wat Nederlandse branchegenoten vooral een gelegenheid is om volop feest te vieren in de Kneipen en Bräuereien die onze Beierse vrienden zo gul in hun hoofdstad hebben rondgestrooid. 

 

Schatkamer voor schilders

Maar die Farbe heeft voor mij toch altijd die aantrekkingskracht van een deur waarachter zich een schatkamer bevindt. Vol vreemde zaken, die overigens soms heel gewoon blijken te zijn.

Zo moet je er even aan wennen dat Duitse Malermeister vaak parketleggen of wanden met een soort houtwol bespuiten: de eerste stand waarop je dat ziet denk je: 'wauw wat een goed idee', op de tiende begin je te begrijpen waarom het in Nederland niet werkt.

Maar een bijzonder glansproduct voor hout uit Singapore, decoratiematerialen uit Italië, mooie muurverven uit Marokko, slimme Oostenrijkse afplaksystemen, Amerikaanse spuitapplicaties, Zweedse dunpleister...

De héle verfwereld is er. Niet zelden met een bordje op de standwand met 'agenten gezocht in Europa'. Echt inhoudelijk leuk is zo'n beurs, iets om dus 'inhoudelijke kriebels' van te krijgen.

 

En met ons kunt u er nog goedkoop heen ook, zie deze aanbieding.