O.K.

Tijdens een lunchpauze bij Marjolein gaat mijn mobieltje. Willem aan de lijn. Of ik het druk heb. Mah, zeg ik. Gaat wel. Mooi, want hij is weer aan het verbouwen geslagen. Er is net een nieuwe O.K. gemaakt. En nou moet ie nog geschilderd.

Willem is mijn tandarts. We kennen elkaar al 26 jaar. Hij heeft mijn gebit verbouwd en ik werk zijn verbouwingen af. Dit keer heeft hij in zijn Tandheelkundig Centrum een operatiekamer laten maken. Om implantaten te zetten. Dat mag hij want hij heeft elk denkbaar diploma op tandheelkundig gebied.

 

Overste

Willem werkt tot een jaar of tien geleden ook nog voor de Landmacht. Als Luitenant-kolonel is hij de baas van alle militaire tandartsen. Moet je hem wel met Overste aanspreken. Thuis is hij weer gewoon Willem en heeft hij samen met zijn vrouw, zij is ook tandarts, een praktijk in de omgebouwde garage. Maar die wordt al snel te klein.

 

Een paar straten verderop wordt dan het Tandheelkundig Centrum (THC) gebouwd. In principe kunnen de operaties ook in zijn behandelkamer worden uitgevoerd maar het elke keer ontsmetten van de ruimte waar Jan en alleman binnenkomt is een hels karwei. En in de O.K. mogen alleen de arts, de assistente en de patiënt komen.

 

De wanden van de O.K. zijn behangen met glasvliesweefsel. En die moeten gesausd worden. Ik stel voor om het sauswerk ook maar meteen te vernissen. Met Sigmavar WS, een kleurloze vernis. Mocht het bloed een keer tegen de wanden spetteren dan zijn ze een stuk makkelijker schoon te maken.

 

Multi-culti

Maar niet allen de O.K. maar ook het gangetje, de sterilisatiekamer en alle nieuwe kozijnen moeten geschilderd worden. De praktijk werkt onderwijl op volle toeren en dat maakt het schilderen er niet eenvoudiger op.

 

Het THC wordt bevolkt door een aardige afspiegeling van onze Nederlandse maatschappij. Multi-culti dus. Nederlanders, een Belg, een Irakese uit Bagdad, een Iranese uit Teheran, een Turkse en nog wat stagiaires van wisselende komaf.

 

Tijdens een lunch raak ik in gesprek met Linda. Ik kijk verbaast naar deze zelfverzekerde, Arabisch ogende krullenbol met een parmantig brilletje op haar neus. Ze lijkt zo weggelopen uit de 1001 nacht sprookjes van Sheherazade. Zij is preventieassistente. Tandsteen verwijderen en dat soort dingen.

 

Oorlog

Tijdens ons korte gesprek blijkt ze fel anti-islamitisch. Als ik haar vraag waar ze is geboren zegt ze dat ze in 1993 met haar familie is gevlucht uit Bagdad. Ze is Christen. Saddam Hoessein en trawanten hebben haar en haar familie succesvol Irak uitgetreiterd.

 

Irakese Linda verleidt mij tot een onverwacht pittige discussie over de Bijbel als Willem net op tijd binnenkomt.

 

Want aan tafel schuift ook Nessy aan. En zij komt uit Teheran. Zij is overtuigd moslima.  Maar dan zonder hoofddoek. Verteld Willem mij later.

 

Als volleerd militair strateeg overziet hij het komende slagveld. Met een kwinkslag beëindigd hij ons gesprek en begint sterke verhalen te vertellen over zijn diensttijd. Op dat moment geen betere manier om een aanstaande religieuze oorlog in de kiem te smoren.

 

Carnaval

Tegelijkertijd heeft hij slecht nieuws voor mij. Mijn Carnaval gaat niet door.

 

De geverniste wanden van de O.K. zijn in goede aarde gevallen. De wanden van de behandelkamers (én de wachtkamer én de lange gang) moeten ook zo behandeld worden. En dat kan alleen tijdens de carnavalsvakantie.

 

En zo bleef het toch nog gezellig.